Έτος: 2017

«Reality, reality και η Ελλάς παράλυτη»

«Reality, reality και η Ελλάς παράλυτη»

Το 2018 έρχεται με ξεκαρδιστικό γέλιο στη Ρόδο, με την μουσική κωμωδία «Ριάλιτι Ριάλιτι και η Ελλάς παράλυτη». Μια παράσταση που προσφέρει ο Δήμος Ρόδου και ο ΔΟΠΑΡ με τον θίασο του Θεάτρου Νοτίου Αιγαίου, στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων.
Παίζουν οι ηθοποιοί: Σταμάτης Τζελέπης, Ζαχαρίας Αγγελάκος, Τάσος Τσάκωνας, Έλενα Τσεφαλά, Σταματία Τηλιακού και ο μικρός Χάρης Αγγελάκος – Σαμπάνης.
Σκηνοθεσία: Ζαχαρία Αγγελάκου.
Κείμενα: Ναπολέων Ελευθερίου & Ζαχαρία Αγγελάκου
Μουσική: Αντώνη Κυζούλη
Χορογραφίες: Σταυρούλα Γεωργοπαπαδάκου
Δημοτικό Θέατρο Ρόδου
Πέμπτη 4, Παρασκευή 5, Σάββατο 6 & Κυριακή 7 Ιανουαρίου 2018, ώρα 20:30
Είσοδος ελεύθερη.
Άρης Μαραγκόπουλος «Πολ και Λόρα, ζωγραφική εκ του φυσικού»

Άρης Μαραγκόπουλος «Πολ και Λόρα, ζωγραφική εκ του φυσικού»

Μετά το «Η μανία με την άνοιξη» και το «Χαστουκόδεντρο» ο Άρης Μαραγκόπουλος μας αφηγείται μια ιστορία έρωτα και επανάστασης.

O Πολ και η Λόρα γνωρίζονται στο Λονδίνο λίγο μετά τη δημιουργία της Α΄ Διεθνούς και πέντε χρόνια πριν την Κομμούνα. Η περιπετειώδης ζωή τους εμπλέκεται με όλα τα μικρά και μεγάλα γεγονότα στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά: αυτός, επαναστάτης φοιτητής, διωγμένος απ’ όλα τα πανεπιστήμια της Γαλλίας επειδή «κηλίδωσε» την εθνική σημαία, εκείνη κόρη του Καρλ Μαρξ. Για σαράντα πέντε χρόνια μοιράζονται κοινές ιδέες και κοινή συντροφική ζωή. Μοιράζονται κι ένα κοινό τέλος: αυτό που αρνείται τη ζωή για να υπογράψει το δικαίωμα στην Ουτοπία…

Το «Πολ και Λόρα, ζωγραφική εκ του φυσικού» είναι η εποχή των υφαντουργείων, του σιδηροδρόμου, του ηλεκτρισμού, της φωτογραφίας. Η εποχή του Μαρξ, του Ένγκελς, του Προυντόν, του Μπακούνιν. Η εποχή του Μανέ και του Κουρμπέ, του Ιγκό, του Φλομπέρ, του Ρεμπό και του Ζολά. Η εποχή των στρατευμένων διανοουμένων, των δοκιμασμένων επαναστατών και των κοινωνικών ουτοπιών.
Ο Πολ Λαφάργκ και η Λόρα Μαρξ, ως δραματικοί ήρωες αυτού του πυκνού μυθιστορήματος, είναι το κάτοπτρο όπου αυτή η εποχή απεικονίζεται, κατά κάποιον τρόπο, εκ του φυσικού. Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει σε μια κρίσιμη για την Ευρώπη περίοδο όπου η αληθοφάνεια υποκαθιστά την αλήθεια στην πολιτική, ενώ παράλληλα εκπίπτει ως θεμελιώδης αξία στις τέχνες.

 

Συνέντευξη στην Ευρυδίκη Κοβάνη

 

Κύριε Μαραγκόπουλε, τι ήταν αυτό που κυρίως σας γοήτευσε: το συγκεκριμένο ζευγάρι, αυτοί οι δύο άνθρωποι, ή η εποχή που έζησαν, η ιστορική στιγμή;

Eίμαστε πλάσματα της εποχής μας. Δεν ξεφεύγουμε από αυτό. Κάποιοι από εμάς εκφράζουν την εποχή τους περισσότερο από τους υπόλοιπους. Επειδή η καθημερινότητά τους δεν είναι η μέση καθημερινότητα αλλά την υπερβαίνουν καθώς συμμετέχουν ενεργά στα μεγάλα γεγονότα που σημαδεύουν τον καιρό τους κι ακόμα καθώς συντελούν με τον τρόπο τους στη διαμόρφωση της Ιστορίας. Αυτό χαρακτηρίζει το ζευγάρι Πολ Λαφάργκ και Λόρα Μαρξ. Εκείνος, επαναστάτης από νεαρή ηλικία, εκείνη, η μεσαία κόρη Μαρξ. Όποιος αναδιφήσει τη ζωή τους εξ ανάγκης διεισδύει στα μεγάλα και μικρά γεγονότα που σημάδεψαν όλο το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και τις αρχές του εικοστού: τη διαμόρφωση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά δύο τάξεων, της αστικής και της εργατικής, την ίδρυση της πρώτης Διεθνούς, τον Γαλλο-πρωσικό πόλεμο του 1870, την Κομμούνα, τη διαμόρφωση του νεότερου ευρωπαϊκού κράτους δικαίου κλπ. κλπ. Αυτό όμως που με ενδιέφερε, ειδικά ως προς αυτούς τους δύο ανθρώπους, ήταν η προσωπική τους περιπέτεια. Ο αγώνας τους να επιβιώσουν σε δεινές συνθήκες, οικονομικές, πολιτικών διώξεων, προσωπικές (η απώλεια των τριών παιδιών τους). Η δύναμή τους να κρατήσουν ζωντανή τη συντροφική τους σχέση, η γενναία απόφασή τους να υπερβούν τη ζωή με ένα μεγάλο άλμα προς την Ουτοπία.

Έρωτας και επανάσταση. Πιστεύετε ότι σήμερα αυτές οι δύο έννοιες έχουν ατονήσει, ή όχι;

Τον Μάη του 1968, στη γενιά μου, κυριαρχούσε ένα σύνθημα που το πιστεύαμε μετά πάθους όσοι συμμετείχαμε στις διάφορες κινητοποιήσεις: «όσο περισσότερο κάνω έρωτα τόσο περισσότερο θέλω να επαναστατώ, όσο περισσότερο επαναστατώ τόσο περισσότερο θέλω να κάνω έρωτα». Η ιστορία των απανταχού της γης επαναστατών έχει δείξει ότι αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα στοιχεία της ζωής μας, θα τολμούσα να ισχυριστώ: και απαραίτητα για τη συνέχιση της ζωής γενικώς.

Εγώ έχω μια εμμονή με το θέμα της συντροφικότητας: το Πολ και Λόρα, ζωγραφική εκ του φυσικού, αποτελεί ουσιαστικά, το τρίτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας που πραγματεύεται αυτή την πολύ ανθρώπινη ανάγκη. Προηγήθηκαν το μυθιστόρημα Η Μανία με την Άνοιξη (2006 Α’ έκδ.-2010 Β’) και Το Χαστουκόδεντρο (2012). Όποιος ανατρέξει σ’ αυτά τα έργα διαπιστώνει, αν μη τι άλλο, τον ιστορικό ρόλο της συντροφικής σχέσης στις επαναστατικές εποχές, την εκ των πραγμάτων ιστορική συνθήκη που εμπνέει και προωθεί ως κοινή υπόθεση τον έρωτα και την επανάσταση. Είμαι συγγραφέας του έρωτα, αλλά όχι του Άρλεκιν ροζ έρωτα: είμαι συγγραφέας του επαναστατικού έρωτα, εκείνου που ωθεί τον άνθρωπο με τη δύναμη των ορμών του, όλης του της ύπαρξης, να παλεύει για να προχωράνε τα πράγματα μπροστά, ακόμα και με τίμημα την ίδια του τη ζωή.

Η ιδέα για το βιβλίο αυτό υπήρχε μέσα σας εδώ και πολλά χρόνια. Τι σας έκανε να το γράψετε τώρα;

Υπάρχουν πράγματα που αγαπάμε και διστάζουμε να φέρουμε στο φως. Τα αφήνουμε να κοιμηθούν εντός μας για πολύ χρόνο. Τα αφήνουμε να ωριμάσουν. Δίχως την εμπειρία από τα προηγούμενα δύο βιβλία της άτυπης τριλογίας της συντροφικής σχέσης που ανέφερα παραπάνω, το «Πολ και Λόρα, ζωγραφική εκ του φυσικού» δεν θα μπορούσε να έχει γραφεί.

Ο Πολ και η Λόρα ζούνε μαζί μου από τότε που έγραψα το πρώτο μου βιβλίο, εκεί στη δεκαετία του ογδόντα (υπάρχει ένα επίμετρο στο παρόν βιβλίο που τα εξηγεί αναλυτικά όλα αυτά). Θα έλεγα ότι μεγάλωσαν, ωρίμασαν μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια: τώρα βρίσκομαι στην ηλικία των ηρώων μου, τους καταλαβαίνω καλύτερα, μπορώ να τους αποχωριστώ με μεγαλύτερο σεβασμό, με μεγαλύτερη συγκίνηση από τα καταιγιστικά χρόνια της νεότητάς μου.

Ο συγγραφέας, ξέρετε, γράφει για να ετοιμάσει τον θάνατό του, κατά τον ήρεμο και φυσιολογικό τρόπο που οι παλιοί άνθρωποι ετοίμαζαν τα χωράφια τους, τη δουλειά τους, τα παιδιά τους, όλο τους το βιός γι’ αυτή τη μεγάλη στιγμή. Ο Πολ και η Λόρα είναι αποτέλεσμα μιας τέτοιας γλυκιάς επιστροφής στη στωικότητα της ώριμης ηλικίας.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7 και οι εκδόσεις Τόπος παρουσιάζουν το νέο μυθιστόρημα του Άρη Μαραγκόπουλου «Πολ και Λόρα, ζωγραφική εκ του φυσικού» την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017, ώρα 19.30, στο Rock n’ Roll Music Diner (Πλατεία Αρίωνος, Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου, τηλ. 22410 25202)
Με τον συγγραφέα θα συνομιλήσει η ιστορικός ευρωπαϊκού πολιτισμού Πόλυ Χατζημάρκου.

 

Ο Άρης Μαραγκόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Σπούδασε ιστορία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Paris I (Σορβόννη), στο Παρίσι. Εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων, κειμενογράφος, κριτικός βιβλίου, μεταφραστής και εκδότης. Έχει εκδώσει περισσότερα από είκοσι βιβλία πεζογραφίας και κριτικής και ισάριθμες μεταφράσεις (από τα γαλλικά και τα αγγλικά). Γράφει κριτική βιβλίου και ιδεών στoν Tύπο και στα σχετικά με τη λογοτεχνία περιοδικά. Είναι ιδρυτικό στέλεχος των εκδόσεων «Τόπος», όπου διευθύνει το τμήμα λογοτεχνίας.

 

 

Μένιος Σακελλαρόπουλος «Ο χορός των συμβόλων»

Μένιος Σακελλαρόπουλος «Ο χορός των συμβόλων»

Μένιος Σακελλαρόπουλος «Ο χορός των συμβόλων»

 

Εκρηκτικός, χειμαρώδης ο Μένιος Σακελλαρόπουλος σε μία απολαυστική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με αφορμή την παρουσίαση του νέου του βιβλίου «Ο χορός των συμβόλων» (εκδόσεις Ψυχογιός) στη Ρόδο ( Ίδρυμα Σταματίου, 9 Δεκεμβρίου 2017, ώρα 19.00).

 

                                                Συνέντευξη στην Ευρυδίκη Κοβάνη

 

Δημοσιογράφος, ρεπόρτερ, συγγραφέας. Ποια ιδιότητα σας εκφράζει περισσότερο;

Προσπαθώ να μη… μου βάζω ταμπέλες και να λειτουργώ στο κόκκινο με πράγματα που με εκφράζουν. Και νιώθω ευλογημένος γι’ αυτό. Πάντως αντιλαμβανόμενος ότι κοντεύω… σαράντα χρόνια φούρναρης, μου ‘ρχεται να τρελαθώ! Συνειδητοποιώ ότι μπαίνω στα 39 χρόνια μου στη δημοσιογραφία, κοντά μισό αιώνα! Αναρωτιέμαι –και τρομάζω- όταν σκέφτομαι πόσο γρήγορα έφυγε η άμμος από την κλεψύδρα! Κι όμως μου φαίνεται σα να ξεκίνησα χτες, εκεί στο Φως, Πειραιώς 9-11 το μακρινό 1979, παιδί με πυκνό ξανθό μαλλί, μαθητής ακόμα, πριν καν μπω στη Νομική. Ήταν ένα μαγικό ταξίδι κι εδώ ταιριάζει γάντι ο στίχος «τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω απ’ όσα πέρασα». Εφημερίδες (ΦΩΣ, ΒΡΑΔΥΝΗ, ΕΘΝΟΣ, ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ, SPORTIME, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ), τηλεόραση (MEGA), ραδιόφωνο (ΕΡΑ, Sport FM, Sentragoal, Sport 24 Radio, Ραδιόφωνο 24/7), όλα πολύ! Εκατομμύρια λέξεις, μερόνυχτα μοντάζ, ατέλειωτες ώρες μπροστά στα μικρόφωνα, ταξίδια, αποστολές, χαρές, κίνδυνοι, φόβος, τα πάντα. Σε μια στιγμή περισυλλογής, σκέφτηκα ότι κάτι μου έλειπε. Ήταν η συγγραφή, που στριφογύριζε συνέχεια στο μυαλό μου. Με τραβούσε από το μανίκι, που έλεγε κι ο Διονύσης Σαββόπουλος. Ήθελα ένα αντίβαρο για να ηρεμώ από την τρομακτική πίεση της δουλειάς, μια βαρκούλα που να με οδηγεί σε ήρεμες λίμνες. Αυτό δίνει η συγγραφή, ένας άλλος μαγικός κόσμος που κι αυτός σε αιχμαλωτίζει με διαφορετικό τρόπο. Κι όταν έδωσα τα χειρόγραφα για το πρώτο βιβλίο, ένιωσα μια αδιανόητη λύτρωση. Την ίδια νιώθω ακόμα και τώρα κι ας μετράω πια δεκατέσσερα βιβλία. Δεκατέσσερα χρόνια δεκατέσσερα βιβλία, κάτι είναι. Παίρνω αγκαλιά αυτό που αγαπώ, το γράψιμο και προχωράω.

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στον «Χορό των συμβόλων»;

Η ιστορία χαράχτηκε στο μυαλό μου λίγους μήνες πριν, όταν βίωσα τη μεγαλύτερη επαγγελματική περιπέτεια της ζωής μου με την τεράστια εμπλοκή στο Mega. Έπρεπε να διαχειριστώ μια σειρά σοβαρών θεμάτων -όπως όλοι οι άνθρωποι στην ανάλογη θέση, χιλιάδες πια γύρω μας- κι ένα από τα σοβαρότερα ήταν οι σπουδές του γιου μου στην Πάτρα. Τότε συνειδητοποίησα το πόσο δύσκολο είναι πλέον για κάθε οικογένεια να σπουδάζει ένα παιδί μακριά από το σπίτι του. Ακουμπάει τα όρια της θυσίας. Λίγο αργότερα ήρθε η επιβεβαίωση των δυσκολιών. Κάποιοι φίλοι μου ήταν αδύνατο να στείλουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν σε άλλη πόλη. Κάποια απ’ αυτά είχαν περάσει σε εξαιρετικές σχολές, αλλά με τη σημερινή κατάσταση η οικογένεια αδυνατούσε να τα στείλει. Δεν είναι καθόλου απλό να διατηρείς ένα δεύτερο σπίτι, έχοντας να αντιμετωπίσεις νοίκια, λογαριασμούς και μια αξιοπρεπή διαβίωση στο παιδί. Έτσι πολλά παιδιά -κι αυτό είναι πολύ πικρό- χάνουν το δικαίωμα στο όνειρο. Τραγικό! Κι είναι μια κατάσταση που ολοένα και αυξάνεται τα τελευταία χρόνια. Αυτό γέννησε το τελευταίο βιβλίο, μια δυσάρεστη ψυχοθεραπεία…

Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, ο Νικήτας, αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του όταν οι γονείς του μένουν άνεργοι. Συμβαίνει δίπλα μας, πλάι, απέναντι, στην πολυκατοικία μας, στο περιβάλλον των φίλων μας. Ο Νικήτας είναι δικό μας παιδί, ένας νέος στην τραγική εποχή μας. Και δυστυχώς δεν είναι η εξαίρεση, αφού το φαινόμενο διαρκώς αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Είναι ένα ακόμα σημείο της κρίσης, μια θλιβερή πραγματικότητα στην Ελλάδα του σήμερα. Αυτό ήταν ένα σημαντικό ερέθισμα για μένα.

Συνήθως κάνετε εξονυχιστική και βιωματική έρευνα πριν αρχίσετε κάθε σας βιβλίο. Έτσι έγινε και με τον «Χορό των συμβόλων»;

Η δημοσιογραφία  μου έδωσε ένα τεράστιο όπλο όταν πια μπήκα στο δρόμο της συγγραφής. Ήξερα ότι πρέπει να… κάνω ρεπορτάζ για τους ήρωές μου, να τους ψάξω διεξοδικά, να έχω το θέμα! Κι αυτή η έρευνα που είναι η πρώτη αρχή στο εκάστοτε βιβλίο μου, είναι ιερή διαδικασία και απαρέγκλιτος δρόμος. Παίρνω τους ήρωες στο κατόπι κι αυτό με οδήγησε σε απίστευτες καταστάσεις. Για χάρη τους μπήκα σε φυλακές (τέσσερις: Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια, Κορυδαλλός!), σε ψυχιατρείο (Δρομοκαϊτειο), σε χειρουργεία, σε εισαγγελικά και ανακριτικά γραφεία, ακόμα και σε μοναστήρια. Αλλά αυτό είναι το ένα σκέλος. Η έρευνα είναι μόνο ένα κομμάτι. Απαιτούνται πολλά άλλα πράγματα για να ολοκληρωθεί ένα βιβλίο. Η διαδικασία της συγγραφής είναι πολύπλοκη. Το βλέπει κανείς και εσωτερικά. Οι ρυθμοί μου είναι μάλλον γρήγοροι, αν σκεφτώ τον αριθμό των βιβλίων μου. Πάντως τις περιόδους της συγγραφής -με όλο το υλικό στα χέρια μου- γράφω καθημερινά και για πολλές ώρες. Απαιτεί τεράστια προσήλωση, σχεδόν αποκοπή από το περιβάλλον! Είναι κι αυτό θέμα άσκησης. Σε ότι αφορά το χορό των συμβόλων, όταν είχα στο νου μου τον καμβά της ιστορίας, έμενε να κάνω και τη λεγόμενη γεωγραφική προσέγγιση. Επέλεξα την Κρήτη με την οποία έχω αναπτύξει «δεσμούς ψυχής», κι έτσι άρχισε ξανά η κατάβαση σε λατρεμένα μέρη όπως τα Χανιά και το Ρέθυμνο, ο Ψηλορείτης, το χωριό του ήρωα, τα Μυριοκέφαλα με την ξακουστή Παναγιά τους. Εκεί, στο νεκροταφείο του χωριού, ανακάλυψα ότι είναι θαμμένοι αρκετοί από το φρικτό ναυάγιο της Φαλκονέρας το 1966. Η όλη διαδικασία με την ανίχνευση της Κρήτης ξανά, ήταν μαγική. Το Όσλο το αγαπώ κι είχα την τύχη να το επισκεφτώ τρεις φορές κι έτσι το «ανέσυρα» από τη μνήμη μου. Όσο για το Κέιμπριτζ, είναι… καημός για αρκετούς φοιτητές και γονείς!

Τι σας κάνει ευτυχισμένο; Τι σας παθιάζει;

Να μπορώ να κάνω αυτά που αγαπώ, κι αυτό έχει να κάνει με τα δυο βαρκάκια που ακολουθώ. Τη συγγραφή και τη δημοσιογραφία. Είναι σαν οξυγόνο για μένα, γεμίζουν τις φλέβες, την καρδιά, την ψυχή μου. Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια, δίνω όλο μου τον εαυτό για να έχω το αποτέλεσμα που θέλω. Μπορεί και να θυσιάσω ώρες για να βρω μια μικρή λεπτομέρεια. Παρότι έφυγε μεγάλη ποσότητα άμμου από την κλεψύδρα, εξακολουθώ να δουλεύω όπως παλιά. Εφημερίδα, ραδιόφωνο, site, βιβλία βέβαια. Είναι ο χώρος μου, είναι ο κόσμος μου, είναι η ίδια η ζωή μου. Έχω ακόμα ενθουσιασμό και πάθος. Απλώς βρίζω καμιά φορά αυτό το πάθος, που με βάζει να ψάχνω ακόμα και δυο ώρες για να βρω μια ασήμαντη λεπτομέρεια. Αλλά αυτός είναι ο τρόπος μου, δεν αλλάζει πια.

Αν ένας νέος συγγραφέας που βρίσκεται στο ξεκίνημά του ζητούσε μία συμβουλή σας τι θα του λέγατε;

Την καλύτερη συμβουλή τη δίνει ο ήρωας του χορού των συμβόλων, ο Νικήτας Σαββάκης, κι όχι μόνο για… συγγραφείς αλλά για όλο τον κόσμο. Πέφτεις, τσακίζεσαι, διαλύονται τα όνειρά σου, αλλά σηκώνεσαι και συνεχίζεις, κυνηγώντας αυτά τα όνειρα. Με πίστη, πάθος, πείσμα, με κατάθεση ψυχής. Δίχως αυτά δεν προχωράς ούτε εκατοστό…