Μήνας: Νοέμβριος 2017

«O Σεφέρης στα χνάρια της Δωρικής Κρήνης»

Το Κοινωφελές Ίδρυμα Υποτροφιών Σταματίου και η Κινηματογραφική του Ομάδα «Cine’ Chevalier» διοργανώνουν την προβολή της ταινίας μικρού μήκους των Γιώργου Τζεδάκη και Δημήτρη Κόκκινου «Ο Σεφέρης στα χνάρια της Δωρικής Κρήνης» το Σάββατο 11/11/2018 στο Ισπανικό Κατάλυμα, ώρα 20.00.

Λίγα λόγια για την ταινία:

Τι σημασία μπορεί να έχει για έναν άνθρωπο η επίσκεψη ενός ποιητή σε μια αρχαία κρήνη, ιδίως σε καιρούς που βασιλεύει η παραζάλη και ο αποπροσανατολισμός; Το καλοκαίρι του 1971, λίγους μήνες προτού πεθάνει, ο Γιώργος Σεφέρης θα επισκεφθεί για μια μονοήμερη εκδρομή το νησί της Ρόδου. Κατά την επίσκεψη του αυτή θα ξεναγηθεί από τον φίλο του πεζογράφο Νίκο Κάσδαγλη σε ένα αρχαιολογικό μνημείο εξαιρετικής ομορφιάς, την Δωρική Κρήνη της Φιλερήμου. Η ταινία επιχειρεί, ακολουθώντας τα βήματα του ποιητή, να ανασυνθέσει το ύστατο αυτό βλέμμα του προς το αρχαιοελληνικό κάλλος. Ένα βλέμμα που μας καλεί να αναστοχαστούμε τη σχέση μας με τη δυσβάσταχτη πολιτισμική κληρονομιά που φέρουμε καθώς και με την οργιαστική ομορφιά της φύσης που μας περιβάλει σε τούτο τον κλειστό τόπο που μας έλαχε να ζήσουμε. Ίσως έτσι μπορέσουμε ν’αναμετρηθούμε με τη σειρά μας με «τ’ αρχαία μνημεία και τη σύγχρονη θλίψη».

 

Βόϋτσεκ – θεατρική παράσταση

Βόϋτσεκ – θεατρική παράσταση

ΒΟ.Υ.ΤΣΕΚ

Γκέοργκ Μπύχνερ

Πρόκειται για ένα αριστούργημα του 1836 όταν ο διάδοχος του πασίγνωστου γερμανού θεατρικού συγγραφέα Σίλλερ, νεαρός Γκέοργκ Μπύχνερ θέλησε να πάει ενάντια στον γερμανικό ρομαντισμό.  Για τον Σίλλερ το ιστορικό δράμα είναι ένα μέσο για να εκφράσει ηθικές αλήθειες ενώ για τον Μπύχνερ είναι ένα λογοτεχνικό όργανο για να περιγράψει την αλήθεια.  Μία αλήθεια που κουβαλάει ολόκληρο το ανθρώπινο είδος πάνω του και πηγάζει από πανάρχαια ερωτήματα για τη ζωή, τον έρωτα και τον θάνατο.

Ο Βόυτσεκ είναι ένα πρόσωπο περιφρονημένο και όλοι τον αντιμετωπίζουν σαν κατοικίδιο. Υποφέρει από νευρώσεις και έχει σύνδρομο καταδίωξης ενώ παιδεύει το μυαλό του προσπαθώντας να κατανοήσει την ύπαρξη του ανθρώπου.  Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Μόναχο το 1913.

Ο Μπρεχτ έχει επηρεαστεί από την γραφή και το ύφος του Βόυτσεκ στο έργο του «Ταμπούρλα μέσα στη Νύχτα», ενώ ο  Μάρτιν ‘Εσσλιν στο μελέτημά του για το θέατρο του παραλόγου χαρακτήρισε το έργο σαν πρόδρομο του σημερινού μας μοντέρνου θεάτρου.

Ο Μπύχνερ ξεκίνησε να γράφει τον Βόυτσεκ το 1836 όμως αρρώστησε με τύφο και πέθανε το 1837σε ηλικία μόλις 23 ετών κι έτσι το έργο έμεινε ατελείωτο. Μέχρι και σήμερα αποτελεί μία ανοιχτή συζήτηση στους θεατρολογικούς κύκλους αλλά και στην μεταφορά του στην σκηνική πράξη. Κατά τον Γούτη (1972) ο οποίος μετέφρασε το κείμενο αυτούσιο, ο μύθος του Βόυτσεκ είναι γραμμικά λιτός.

Η προσέγγιση που έγινε στο κείμενο προκειμένου να παρουσιαστεί σε θεατρική σκηνή του νησιού μας είχε ως κύριο στόχο την εισαγωγή της ιστορίας στη σύγχρονη πραγματικότητα. Έτσι, ο κύριος κορμός της ιστορίας υφαίνεται γύρω από την προβληματική ερωτική σχέση του Βόυτσεκ με την Μαρία που έχουν ένα παιδί εκτός γάμου, και την κοινωνική καταπίεση που υφίσταται ο ήρωας προκειμένου να συντηρήσει τους αγαπημένους του.

Ο Βόυτσεκ μέσα από τις νευρώσεις, τη μανία καταδίωξης και τις διαταραχές που τον καταβάλουν, υφίσταται κοινωνικό εκφοβισμό από τον περίγυρό του ο οποίος τον μεταχειρίζεται ως κατοικίδιο και ως πειραματόζωο.

Από την άλλη πλευρά η Μαρία, αναγκάζεται λόγω του νόθου της παιδιού με τον Βόυτσεκ να εξαρτάται οικονομικά από εκείνον πράγμα το οποίο την εξαντλεί συναισθηματικά και την κάνει ευάλωτη στην ερωτική απάτη. Μία απάτη η οποία θα αποτελέσει τη σπίθα στο ήδη φλογισμένο μυαλό του Βόυτσεκ για να ξεσπάσει πάνω της όλη του την οργή απέναντι σε μία κοινωνία που τον έχει στο περιθώριο. Σύμβολο της απάτης ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με τα οποία ένας αρχιτυμπανιστής πείθει τη Μαρία να πλαγιάσει μαζί του. Η Μαρία μέσα από αυτή την υλιστική πλάνη φτιάχνει μία ουτοπία μέσα από την οποία ξεχνάει τη μιζέρια της.

Ο έρωτας τελικά γίνεται το εξιλαστήριο θύμα στην καταπιεσμένη καθημερινότητα του Βόυτσεκ η οποία χαρακτηρίζεται από το καθημερινό ξύρισμα και χλευασμό εκ μέρους του λοχαγού του και την απάνθρωπη μεταχείριση από τον γιατρό που για ένα μεροκάματο τον χρησιμοποιεί σαν πειραματόζωο.

Οι τεχνικές παρεμβάσεις στο μονόπρακτο λειτουργούν προκειμένου να μεταφέρουν την ιστορία σε ένα διττό περιβάλλον συμβολικού και πραγματικού χαρακτήρα. Κύριο μέλημα της διασκευής του Βόυτσεκ ήταν να αποτελέσει μία θεατρική εμπειρία για τον θεατή όπου χωρίς να γίνεται βαρύ και μονότονο, να αποτελέσει μία οπτική στην ανθρώπινη ψυχή  όπως αυτή από την οποία εμπνεύστηκε ο συγγραφέας του Γκέοργκ Μπύχνερ η οποία είναι πανανθρώπινη και αιώνια.

Βίκυ Θεολόγη, θεατρολόγος

Συντελεστές

Διασκευή και σκηνοθεσία :

Βίκυ Θεολόγη

Μουσική :

Γιάννης Γιακουμάκης

Παίζουν :

Θανάσης Ζαχαρόπουλος

Κατερίνα Τσαβλίδη

Βίκυ Θεολόγη

Συμμετέχουν :

Παναγιώτης Κουνάκης

Λεωνίδας Σακελαρίδης

Φιλήμονας Μιχαλάκης

Έφη Γιαννιού

Τραγουδάνε οι : Θανάσης Ζαχαρόπουλος, Κατερίνα Τσιβλίδη και Γιάννης Γιακουμάκης

Βιολί : Λεωνίδας Σακελλαρίδης

Τεχνική Επιμέλεια :

Γιώργος Σιώκος

Studio manager Αναστάσης Γιακουμάκης

Τραγούδι φινάλε : Αναστάσης Γιακουμάκης, Βασίλης Τοπάλης

Το θεατρικό μονόπρακτο Βόυτσεκ θα παρουσιαστεί στο Throne of Helios, στο κέντρο της Ρόδου, 9-19 Νοεμβρίου 2017, ενώ ήδη υπάρχουν συζητήσεις για να παραστάσεις και στην Αθήνα.

 

Χορηγοί :

Kounakis Jewels & Watches

Alter Ego

Smartline Semiramis City Hotel Rhodes

Auvergne Ωβερνη Cafe

Prince Oliver & Burgo Fashion School

V&M Liberis Artistic Team-Salon

Olympic Palace Hotel & Convention Center

Απλώς Γαλακτοκομικά ΛΙΜΠΕΡ ΑΕΒΕ

Αρτοδημιουργίες Ρόδου Νικολή

Santa Marina Rhodes

Euromedica Γενική Κλινική Δωδεκανησου

Super Market Pappou

χορηγοί επικοινωνίας :

Ραδιόφωνο Λυχνάρι – Radio Lihnari

Tranzistoraki – Τρανζιστοράκι

ΛΩΤΟΣ

χορηγός προβολή :

Chatzikalimeris Nikos «τυπογραφειο 1985» 30 χρόνια

 

Τεχνική κάλυψη Κέντρο Μουσικής Φώτης Γιακουμάκης

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Γιώργου Ηλιόπουλου

O σκηνοθέτης Γιώργος Ηλιόπουλος μιλάει στον «ΛΩΤΟ» για τη θεατρική παράσταση «Στις 10 του Ιούνη».

 

Τι είναι το «Documentary theatre» όπως χαρακτηρίζετε την παράστασή σας;

Είναι μία τάση που παρουσιάστηκε τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια στο σύγχρονο θέατρο κι έχει αποκτήσει πολλούς φίλους, ειδικά στην Ευρώπη, ενώ πρόσφατα βλέπουμε και στις αθηναϊκές σκηνές ότι, π.χ. υπάρχει άνθιση στο λογοτεχνικό θέατρο: πολλά λογοτεχνικά έργα, ποιήματα, νουβέλες βρίσκονται στη σκηνή. Αυτή η τάση χρησιμοποιεί ιστορικά στοιχεία που παίζουν ρόλο στην δράση. Σχετίζεται επίσης με την υποκριτική των ηθοποιών που είναι περισσότερο ρεαλιστική κι εμπλουτισμένη με ένα νέο στοιχείο, «μπαίνω στο ρόλο, βγαίνω από το ρόλο». Έχει ρίσκο, είναι ένας ενδιαφέρων αλλά και δύσκολος τρόπος  υποκριτικής, που απαιτεί να έχεις κατακτήσει το ψυχολογικό και ρεαλιστικό θέατρο για να περάσεις μετά στην αποδόμησή του. Είναι επίσης ένας τρόπος που μιλάει πιο πολύ στην ψυχή των ανθρώπων.

 

Γιατί απ’ όλη την ελληνική ιστορία διαλέξατε και επικεντρωθήκατε σ’ αυτό το μελανό σημείο;

Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Η Ελλάδα είναι ένας μαρτυρικός χώρος που δεν ηρέμησε ποτέ από αγριότητες. Όπου και να κοιτάξεις γύρω μας υπάρχει ολοκαύτωμα. Μικρασιατική καταστροφή, κατοχή, επταετία, η σημερινή κατάσταση. Έκανα αυτό το έργο για να μη γίνει η μνήμη λήθη, όχι για να δείξω ότι οι Γερμανοί είναι κακοί. Αυτοί οι νεκροί είναι ζωντανοί, βρίσκονται ακόμα γύρω μας. Είναι μια σφαγή που δεν έχει δικαιωθεί, γι’ αυτό γράφτηκε. Το μόνο που ζητάμε είναι μια συγγνώμη.

 

Από πού αντλήσατε το υλικό σας;

Ανάτρεξα σε όσα έχουν γραφεί, στα ιστορικά κείμενα, στο διαδίκτυο, σε ιστορίες των ίδιων των επιζώντων. Όταν ανακοίνωσα την πρόθεσή μου με βρήκαν και μόνοι τους άνθρωποι. Κάποιοι από αυτούς θα παρακολουθήσουν και την παράσταση μαζί μας, εδώ στη Ρόδο. Ότι συνέβη στο Δίστομο ξεπερνάει κάθε φαντασία, κάθε θηριωδία. Το έργο είναι μυθοπλασία με στοιχεία και γεγονότα που συνθέτουν τους χαρακτήρες. Δεν είμαι ιστορικός, σίγουρα θα υπάρχουν λάθη. Έκανα απλά ένα βήμα, ώστε οι επόμενοι που ίσως ασχοληθούν με το θέμα να μπορέσουν να το κάνουν καλύτερα και πιο οργανωμένα. Δεν θέλουμε να κουνήσουμε το δάκτυλο, αλλά να ευαισθητοποιήσουμε.

 

Πώς νιώθατε μπαίνοντας όλο και πιο βαθειά στα γεγονότα;

Ήταν κάτι συγκλονιστικό. Καταρχήν συνειδητοποίησα πόσο λίγα γνώριζα μέχρι τότε, όπως και οι περισσότεροι από εμάς. Το πέπλο της τραγωδίας καλύπτει τα πάντα, μας βοηθάει να μην το ψάχνουμε. Μιλάμε για σφαγή αθώων. Δεν τους πυροβόλησαν, τους κατέσφαξαν. Γυναικόπαιδα, ηλικιωμένους, μωρά αβάφτιστα, έμβρυα που αποσπάστηκαν από τη μητρική κοιλιά… θηριωδία άνευ προηγουμένου! Επίσης λεηλάτησαν το χωριό, βίασαν γυναίκες, κοπέλες που αντιστάθηκαν τις σκότωσαν και τις βίασαν νεκρές. Όταν ήλθα σε επαφή με το υλικό σοκαρίστηκα. Έκλαιγα για μέρες, δεν μπορούσα να συνέλθω. Κάποια στιγμή άρχισα να γράφω, αλλά το παράτησα, δεν άντεχα. Όμως η ιστορία στοίχειωνε μέσα μου. Έχω κι αυτόν τον ψυχαναγκασμό, όταν αρχίσω κάτι θέλω και να το τελειώσω. Έτσι, ξαφνικά τον φετινό Ιούνιο πήρα την απόφαση να ολοκληρώσω το κείμενο. Δεν μου ήταν εύκολο.

 

Γιατί;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να ξεπεράσω το συναισθηματισμό μου, να σταθώ αντικειμενικός, να μην κουνήσω το δάχτυλο σε κανέναν, αλλά να θυμίσω ότι υπάρχει μια σφαγή που δεν δικαιώθηκε. Είμαι… «μελούρας» από μόνος μου, ωστόσο κανείς δε μπορεί να είσαι πιο ευαίσθητος από αυτόν που έχασε τους ανθρώπους του. Δεκαετίες μετά, στο Δίστομο οι κοπέλες παντρεύονταν φορώντας μαύρα νυφικά. Σας το λέω και ανατριχιάζω. Μια άλλη πρόκληση ήταν ότι για πρώτη φορά σκηνοθετώ έργο που έχω γράψει ο ίδιος. Γενικά πιστεύω ότι όταν γράψω κάτι, πρέπει να φύγει από μένα, να το αναλάβει άλλος. Στις πρόβες κάποιες φορές ανησυχούσα, αναρωτιόμουν αν έκανα καλά ή όχι, αν θα τα καταφέρω. Σ’ αυτές τις στιγμές με στήριξαν πολύ τα παιδιά της θεατρικής ομάδας.

 

Συνεργάζεστε για τέταρτη φορά με την ομάδα «Πράξις».

Ναι, η ομάδα έχει ανεβάσει στο παρελθόν δύο δικά μου έργα κι έχω σκηνοθετήσει δύο παραστάσεις τους. Δεν μιλάμε για απλή συνεργασία, τους νιώθω κυριολεκτικά σα να είναι η οικογένειά μου. Τους αγαπώ, τους εκτιμώ και τους σέβομαι. Υπάρχουν μέλη της ομάδας που είναι στο θέατρο περισσότερα χρόνια κι από εμένα, έχουν κλείσει εικοσαετία. Αλλά μ’ έχουν εντυπωσιάσει και τα νέα παιδιά – γιατί η «Πράξις» είναι ένα ανοιχτό, ζωντανό σύστημα που συνεχώς ανανεώνεται και εμπλουτίζεται – με την αυτοθυσία και την αυτοδιάθεσή τους. Είμαι τελειομανής και ζητώ το καλύτερο απ’ όλους – και από μένα και από τους ηθοποιούς. Και, πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου εύκολο Αύγουστο μήνα στη Ρόδο, όταν όλος ο κόσμος βρίσκεται στις παραλίες, εσύ να καταπιάνεσαι μ’ ένα τόσο βαρύ θέμα και να δουλεύεις αφοσιωμένα για μία τόσο απαιτητική παράσταση.

 

Η παράσταση πλαισιώνεται και με ζωντανή μουσική συνοδεία.

Ναι, Μάνος Σάββενας, Γιάννης Χατζηδιάκος, Ανθή Πατσάη – μοιραία συνάντηση, καρμική. Ο Μάνος είναι απαραίτητος συνεργάτης, συζητούσαμε πολύ για την παράσταση. Ρόδιοι και οι τρεις. Είμαι περήφανος που τους ξέρω και με στηρίζουν στη δουλειά μας.

Το έργο ανεβαίνει πρώτη φορά εδώ. Είναι μεγάλη παραγωγή, δεν θα βγάλει τα έξοδά του.

 

Ποια είναι η ανταμοιβή σας απ’ όλη αυτή τη διαδικασία;

Κέρδισα πάρα πολλά και σημαντικά ανεβάζοντας αυτή την παράσταση. Προσπαθώ να είμαι καλλιτέχνης, μάχομαι να διατηρήσω την ψυχή και το μυαλό μου καθαρά. Αυτό το έργο μου θύμισε το λόγο που αποφάσισα να κάνω θέατρο, που αγάπησα αρχικά την τέχνη, με επανέφερε στη ρίζα της ουσίας μου, με ταρακούνησε, με συγκλόνισε.

 

Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος του καλλιτέχνη σήμερα;

Οι καλλιτέχνες γράφουν την αληθινή ιστορία. Ο ιστορικός γράφει την ιστορία του νικητή. Τι θα ξέραμε για την ιστορία μας αν δεν υπήρχαν οι τραγωδίες; Μπορεί να μην έχεις ζήσει τη δεκαετία του ’50, αλλά αν διαβάσεις  Καμπανέλλη και την «Αυλή των θαυμάτων», τα μαθαίνεις όλα. Καμπανέλλης, ο καλύτερος ιστορικός. Η Γκουέρνικα του Πικάσο σε συγκλονίζει, ακόμα κι αν δεν έζησες ποτέ πόλεμο!

Ο ρόλος μας είναι να θυμίσουμε στον κόσμο την ανθρώπινη φύση. Οφείλουμε να δοξάζουμε τη ζωή μας, την ελευθερία μας, να τιμάμε τους προγόνους μας για ότι απολαμβάνουμε σήμερα, να αφουγκραζόμαστε τα συναισθήματά μας και να θυμόμαστε τι είναι πόλεμος, Σήμερα η ειρήνη σαν έννοια έχει υποτιμηθεί και γι’ αυτό κινδυνεύουμε. Δε φταίνε μονο οι Γερμανοί. Ο πόλεμος κάθε λαό τον κάνει Γερμανό.

Πρέπει να υπερασπιστούμε τις αξίες, τα δικαιώματά μας, τους προγόνους μας, να νιώσουμε άνετα και να συνεχίσουμε χωρίς ανασφάλεια. Όταν έχεις έναν Θεοδωράκη, έναν Τσαρούχη, ένα Ρίτσο, έναν Λειβαδίτη, έναν  Ξαρχάκο δεν νιώθεις μόνος, Ξέρεις ότι έχεις την ίδια ρίζα με αυτούς. Πρέπει να καταλάβουμε ότι πλούτος μας δεν είναι το απόθεμα στις τράπεζες, αλλά το απόθεμα σε σελίδες, στους τόνους μελάνι που έχουν γραφτεί.

 

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Τον Φεβρουάριο θα ξεκινήσω την περιοδεία ανά την Ελλάδα του έργου μου «Πώς να καταστρέψετε τη ζωή σας» σε σκηνοθεσία Βασιλικής Ανδρίτσου, που παιζόταν πέρσι το χειμώνα στην Αθήνα. Και η αρχή θα γίνει, πού αλλού; Στη Ρόδο! 

Συνέντευξη στην Ευρυδίκη Κοβάνη

«Στις 10 του Ιούνη»

Στις 10 Ιουνίου 1944 οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο και σε αντίποινα για τις απώλειές τους (6 νεκροί και 15 τραυματίες) στην μάχη στο Στείριο με τους αντάρτες άρχισαν την σφαγή όσων κατοίκων έβρισκαν στο χωριό! Η μανία τους ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν ξεχώριζαν από το μακελειό ούτε τα γυναικόπαιδα, ούτε τους ηλικιωμένους! Βρέφη εκτελέστηκαν και γυναίκες βιάστηκαν πριν θανατωθούν! Η σφαγή σταμάτησε μόνον όταν νύχτωσε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Λιβαδειά, αφού πρώτα έκαψαν τα σπίτια του χωριού ενώ στη διαδρομή σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους! Οι νεκροί του Διστόμου έφτασαν τους 230 (117 γυναίκες και 113 άντρες), ανάμεσά τους και 53 παιδιά κάτω των 16 ετών, σε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Στον απόηχο της επιχείρησης εξιλασμού, η γερμανική θηριωδία έγινε γνωστή μέσω του δικτύου BBC στον υπόλοιπο κόσμο και προκάλεσε την κατακραυγή της διεθνούς κοινής γνώμης.

Το νέο έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου “Στις 10 του Ιούνη” ανεβαίνει για πρώτη φορά και ανήκει στη κατηγορία doku theatre, καθώς ως καμβάς χρησιμοποιούνται αληθινά γεγονότα και μαρτυρίες μιας από τις μεγαλύτερες σφαγές στη σύγχρονη Ελληνική ιστορία.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Ηλιόπουλος
Σκηνικά : Ανδρομάχη Μπατζούκη
Μουσική : Μάνος Σάββενας & Γιάννης Χατζηδιάκος
Φωτογραφίες – προβολές – graphics: Γιώργος Ηλιόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη : Ελένη Μικρομανώλη
Μακιγιάζ :Φλώρα Σάββενα
Παίζουν ζωντανά οι μουσικοί : Μανος Σάββενας (πιανο, κρουστά, ακορντεόν ) και Γιάννης Χατζηδιάκος (κλαρίνο σαξόφωνο). Τραγούδι :Ανθή Πατσάη

Παίρνουν μέρος οι: Βαγγέλης Ανυφαντής, Γιάννης Αποκούραστος, Ρούλα Βασιλοπούλου, Γαβριήλ Καρπάθιος, Χρυσούλα Κόζα, Μίσσυ Κώστα, Ελένη Μικρομανώλη, Ανδρομάχη Μπατζούκη, Νεκταρία Νομικού, Βάσω Ντελλάκη, Γιάννης Παπαγεωργίου, Σταμάτης Παπαμιχαήλ, Ιφιγένεια Παπανικολάου, Καθολική Περνάρη, Κατερίνα Τουβρά, Κώστας Χαρτοφύλης.

3 έως και 9 Νοεμβρίου στο Δημοτικό θέατρο Ρόδου, ώρα 21.30

Εισιτήρια προπωλούνται:
«Αυλή» μεζεδοπωλείο ( πεζόδρομος Κωστή Παλαμά 17)
«Πλατής» κοσμηματοπωλείο ( Κωνστ. Υδραίου 64 )

Τιμή εισιτηρίου προπώλησης 10 ευρώ. Στο ταμείο 12 ευρώ. Φοιτητές και άνεργοι 9 ευρώ.