«Από τη δασκάλα στη μαθήτρια, από τη μία γενιά στην επόμενη»
Η Μαρία Μανιώτη μιλάει για την Έλλη Παρασκευά
Συνέντευξη στον Νίκο Κωνσταντινίδη
Στο πλαίσιο του 10ου Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ροδίων, την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου, στις 21:00, στο Κινηματοθέατρο «Ρόδον», μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στον χορό θα τιμήσει έναν άνθρωπο που έχει συνδέσει το όνομά του με την ιστορία του χορού στη Ρόδο.
Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στην Έλλη Παρασκευά, ιδρύτρια της ομώνυμης Σχολής Χορού, που από το 1970 αποτελεί σημείο αναφοράς για τον χορό και την καλλιτεχνική εκπαίδευση στον τόπο μας.
Υπεύθυνη της εκδήλωσης είναι η Μαρία Μανιώτη, η οποία υπήρξε μαθήτρια της Έλλης Παρασκευά. Σήμερα συνεχίζει τη δική της πορεία μέσα από τη Σχολή Χορού, Θεάτρου και Κινητικής Ανάπτυξης «Ανέμη». Λίγο πριν από τη μεγάλη βραδιά, συνομιλήσαμε μαζί της.
Μαρία, ας ξεκινήσουμε από την ίδια τη βραδιά. Τι ακριβώς περιμένουμε να δούμε στις 23 Σεπτεμβρίου στο Κινηματοθέατρο «Ρόδον»; Πώς έχει σχεδιαστεί η εκδήλωση και ποιο είναι το βασικό της μήνυμα;
Στόχος μέσα από την συνεργασία που έχουμε με τον Λευτέρη Γκοτζογιάννη που έχει την επιμέλεια των βίντεο είναι να γνωρίσουμε την κυρία Έλλη τόσο ως προσωπικότητα όσο και ως καλλιτέχνη!
Ποιοι θα συμμετάσχουν στην εκδήλωση και με ποιον τρόπο θα παρουσιαστεί η πορεία και η προσφορά της Έλλης Παρασκευά στον χορό και στον πολιτισμό της Ρόδου; Υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο της βραδιάς που θα ήθελες να γνωρίζει από τώρα το κοινό;
Άνθρωποι από όλα τα μέρη του κόσμου μιλούν για το ‘αιώνιο αυτό κορίτσι’ του χορού και της τέχνης. Εκπλήξεις και πολύ συγκίνηση. Ενώνουμε το παρελθόν με το παρόν. Ταξιδεύουμε τόσο στο παρελθόν όσο και στο μέλλον.
Η Έλλη Παρασκευά υπήρξε η δασκάλα σου. Εσύ, λοιπόν, δεν την προσεγγίζεις μόνο ως μια σημαντική προσωπικότητα του χορού, αλλά και μέσα από μια προσωπική σχέση μαθήτριας και δασκάλας. Τι σημαίνει για σένα το γεγονός ότι σήμερα συμμετέχεις σε μια εκδήλωση που την τιμά;
Είναι τιμή για εμένα να έχω αναλάβει την επιμέλεια για το αφιέρωμα στη δασκάλα μου. Είναι παράσημο ζωής η σχέση μου μαζί της.
Η Σχολή της Έλλης Παρασκευά ιδρύθηκε το 1970 και από τότε πέρασαν από αυτήν χιλιάδες παιδιά. Εσύ είσαι μία από τις μαθήτριές της που ακολούθησαν στη συνέχεια τη δική τους καλλιτεχνική διαδρομή. Πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει αυτή η συνέχεια και τι μπορεί να σημαίνει για μια νέα γενιά χορευτών;
Τα καλλιτεχνικά παιδιά της κας Έλλης έχουν υπάρξει σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Είναι καμάρι αυτό για έναν δάσκαλο που αγαπά ειλικρινά αυτό που πρεσβεύει. Δεν μπορείς εύκολα να ξεφύγεις από τον δρόμο που σου χαράζουν τέτοιας ποιότητας δάσκαλοι!
Εσύ έφυγες από τη Ρόδο, σπούδασες και εργάστηκες στην Αθήνα και στο εξωτερικό, είχες συνεργασίες με σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης και τελικά επέστρεψες στο νησί για να δημιουργήσεις την «Ανέμη». Τι ήταν αυτό που σε έκανε να επιστρέψεις και τι κουβαλούσες μαζί σου από τη Ρόδο όλα εκείνα τα χρόνια;
Γύρισα στη Ρόδο συνειδητά έχοντας ταξιδέψει πολύ, χορέψει πολύ, έχοντας συνεργαστεί με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες και δασκάλους των τεχνών και των γραμμάτων. Σημασία όμως δεν έχει μόνο η δουλειά, σημασία έχει και η οικογένεια, και εγώ ήθελα να ζήσω και τα δύο. Άλλωστε, η οικογένεια, το νησί, το χωριουδάκι μου, ήταν πάντα κομμάτι μου.
Έχεις πει ότι η «Ανέμη» είναι για σένα κάτι πολύ περισσότερο από μια σχολή, ότι είναι «παιδί» σου. Τι θέλεις να προσφέρει στα παιδιά που περνούν από τις αίθουσές της; Και γιατί θεωρείς την τέχνη «αντίβαρο ζωής»;
Μεγάλη κουβέντα αυτή! ‘Αντίβαρο ζωής’. Η τέχνη δεν σταματά ποτέ. Όταν ένα παιδί γνωρίσει την ουσία της τέχνης τότε είναι ένας τυχερός άνθρωπος. Και στα δύσκολα και στα ωραία, η τέχνη σε όποια μορφή της θα είναι ένας σύντροφος.
Αυτό λοιπόν προσπαθώ να κάνω στην “Ανέμη”. Είμαι παιδί της δασκάλας μου. Είτε τα παιδιά κάνουν μπαλέτο, σύγχρονο, θέατρο, το θέμα είναι να αγαπήσουν την τέχνη και τον εαυτό τους μέσα από αυτήν.
Ως άνθρωπος που έχει γνωρίσει διαφορετικά καλλιτεχνικά περιβάλλοντα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, πώς βλέπεις σήμερα τη Ρόδο ως προς τον πολιτισμό και την καλλιτεχνική δημιουργία; Τι πιστεύεις ότι έχει ανάγκη περισσότερο ο τόπος μας;
Θέλουμε όραμα και σωστό πλάνο-σχεδιασμό. Ομοψυχία, ομοφωνία και δουλειά προς ένα στόχο. Είμαστε σκόρπιοι, προσπαθεί ο καθένας μόνος και στο τέλος χανόμαστε. Έχουμε πολύ δυνατό έμψυχο υλικό, αλλά μας λείπει το σωστό πλαίσιο που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο που ζούμε. Και βέβαια οι σωστές υποδομές που θα βοηθήσουν όλους.
Και θα ήθελα να κλείσουμε επιστρέφοντας στην Έλλη Παρασκευά. Αν σήμερα μπορούσες να σταθείς απέναντί της όχι μόνο ως επαγγελματίας του χορού αλλά ως η μαθήτρια που κάποτε μπήκε στην αίθουσα και χρόνια αργότερα έγινε κι εκείνη δασκάλα, τι θα ήθελες να της πεις;
Ευτυχώς όλα της τα έχω πει! Είμαι παιδί της δασκάλας μου, καθαρόαιμο! Με τρέλα και αγάπη για την τέχνη, τη ζωή, τους ανθρώπους. Άλλωστε εάν ποτέ έκανα κορίτσι θα ήθελα να το φωνάζω «Έλλη».
Έκανε καλή δουλειά η δασκάλα μου. Μεγάλωσε γενιές με παιδεία και αισθητική. Μάθαμε δίπλα της σπουδαίους συνθέτες, ζωγράφους, εικαστικούς, δασκάλους και αυτό φαίνεται… «Τα παιδιά της Κας Έλλης», τι ωραία έκφραση! Είναι κρίκος σύνδεσης ζωής η μαθητεία δίπλα της.
About Author
