Ο εικαστικός καλλιτέχνης Δημήτρης Αντωνόπουλος μας μιλάει με την ευκαιρία της έκθεσης “Ρήγματα Μνήμης” από 5 έως 8 Νοεμβρίου 2026 με έργα δικά του και της Γαλλίδας Elisa Bodet, ολοκληρώνοντας με επιτυχία την 8η Καλλιτεχνική Διαμονή Σύγχρονης Κεραμικής στο Κατάλυμα της Γαλλίας στη Ρόδο.
Συνέντευξη στην Ευρυδίκη Κοβάνη
Πώς ήταν η εμπειρία σας από την Καλλιτεχνική Διαμονή στη Ρόδο;
Η καλλιτεχνική φιλοξενία στη Ρόδο ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία και μια σημαντική ευκαιρία για πειραματισμό και δημιουργία νέων έργων. Η Ρόδος, ως σταυροδρόμι πολιτισμών, διαθέτει ένα ιδιαίτερα πλούσιο αρχιτεκτονικό και φυσικό περιβάλλον, που προσφέρει αμέτρητα ερεθίσματα.
Η διαμονή μου στο κατάλυμα της Γαλλίας, μέσα στη Μεσαιωνική Πόλη στην Οδό των Ιπποτών, ήταν εξαιρετική. Στον ίδιο δρόμο βρισκόταν και το εργαστήριο κεραμικής, ένας πλήρως εξοπλισμένος και πολύ καλά συντηρημένος χώρος, στον οποίο ήταν πραγματική χαρά να δουλεύω για πέντε εβδομάδες.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν και οι επισκέψεις στο Αρχαιολογικό Μουσείο, με την πλούσια συλλογή και τον όμορφο κήπο του, καθώς και στο Μουσείο Κοσμητική, όπου ήρθα σε επαφή με κεραμικά πιάτα Ιζνίκ καθώς και κεραμικά από το Τσανάκκαλε.
Παράλληλα, η συνεργασία μου με την Elisa Bodet ήταν πολύ σημαντική, καθώς είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τη δική της καλλιτεχνική διαδικασία και να γνωρίσω μια διαφορετική προσέγγιση στη δημιουργία.
Σε επίπεδο έργου, με ενδιέφερε να μεταφέρω τα κεραμικά μοτίβα του ICARO από την επιφάνεια στον τρισδιάστατο χώρο, δημιουργώντας ανάγλυφες και οργανικές μορφές. Πειραματίστηκα επίσης με ειδικά γυαλώματα που παραπέμπουν στη διάβρωση, εμπνευσμένα από τις φθαρμένες και πορώδεις πέτρινες επιφάνειες της Παλιάς Πόλης.
Ένα ακόμη στοιχείο της έρευνάς μου ήταν η συλλογή οργανικών υλικών από το νησί, τα οποία βύθισα σε χυτό πηλό και έψησα. Κατά την όπτηση, το οργανικό υλικό καίγεται και εξαφανίζεται, αφήνοντας πίσω του μόνο το κεραμικό αποτύπωμα. Με ενδιέφερε αυτή η σχέση παρουσίας και απουσίας, η δημιουργία μιας μορφής που διατηρεί το ίχνος ενός υλικού που πλέον δεν υπάρχει.
Ποια ήταν η αφετηρία της έμπνευσης για την έκθεση «Ρήγματα Μνήμης»;
Ο τίτλος της έκθεσης προέκυψε μέσα από τη συνεργασία και τις συζητήσεις μου με την Elisa Bodet, όταν διαπιστώσαμε ότι ένα κοινό στοιχείο που διατρέχει τις διαφορετικές καλλιτεχνικές μας προσεγγίσεις είναι η έννοια της μνήμης.
Μας ενδιέφερε η μνήμη που φέρουν οι κεραμικές μορφές και οι επιφάνειές τους, είτε αυτή προκύπτει μέσα από οργανικά στοιχεία και φυσικά αποτυπώματα είτε μέσα από μοτίβα και αναφορές στον ιστορικό και πολιτισμικό χαρακτήρα του τόπου.
Τα «ρήγματα» παραπέμπουν στις διακοπές, τις παρεμβολές και τις μετατοπίσεις που εμφανίζονται πάνω στις επιφάνειες και στις μορφές, αλλά και στις συνέχειες και τις ασυνέχειες της μνήμης.
Είναι σαν ένα ταξίδι στον χρόνο, όπου διαφορετικά ίχνη και αναφορές συνυπάρχουν, διακόπτονται και επανεμφανίζονται μέσα από νέες μορφές.
Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε στην κεραμική;
Ήρθα σε επαφή με τον πηλό στο εργαστήριο γλυπτικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου με κέρδισε αμέσως η αμεσότητα του υλικού. Η δυνατότητα να δουλεύω απευθείας με τα χέρια μου, να πλάθω και να διαμορφώνω τη φόρμα χωρίς απαραίτητα τη διαμεσολάβηση κάποιου εργαλείου, ήταν κάτι που με τράβηξε ιδιαίτερα.
Παράλληλα, η μεγάλη ποικιλία τεχνικών, οι δυνατότητες εξέλιξης και πειραματισμού, καθώς και η δυνατότητα συνδυασμού της κεραμικής με άλλα υλικά, είναι στοιχεία που εξακολουθούν να με ενδιαφέρουν και να με κρατούν σε μια συνεχή διαδικασία αναζήτησης.
Τι σημαίνει για εσάς η τέχνη;
Για μένα, η τέχνη είναι ένας τρόπος έκφρασης αλλά και ανακάλυψης. Μέσα από τον πειραματισμό και τη δημιουργία νέων μορφών προσπαθώ να εκφράσω πράγματα που αντιλαμβάνομαι, αλλά συχνά δεν είναι ορατά ή απτά.
Με ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο η καλλιτεχνική διαδικασία διευρύνει την αντίληψή μου, επιτρέποντάς μου να προσεγγίσω ανεπαίσθητες μεταβολές, αισθήσεις που κινούνται ανάμεσα στην ύπαρξη και την ανυπαρξία, καθώς και τις λεπτές γραμμές που διαχωρίζουν το ορατό από το αόρατο.
Ίσως, τελικά, για μένα η τέχνη να είναι η συνάντηση αντίθετων στοιχείων και η αναζήτηση μιας εύθραυστης ισορροπίας ανάμεσά τους.
Γεννιέται ή γίνεται ο καλλιτέχνης;
Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης, σε μεγάλο βαθμό, γίνεται μέσα από την εκπαίδευση, την εμπειρία και τη συνεχή αναζήτηση. Θεωρώ ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε εν δυνάμει καλλιτέχνες, καθώς όλοι έχουμε μέσα μας μια δημιουργική δυνατότητα.
Αυτό που τελικά διαφοροποιεί όσους επιλέγουν να ακολουθήσουν την καλλιτεχνική πορεία είναι η ευκαιρία που δίνουν στον εαυτό τους να αναπτύξουν αυτή τη δυνατότητα. Για διάφορους λόγους, σε πολλούς ανθρώπους αυτή η δημιουργική πλευρά παραμένει συμπιεσμένη ή ανενεργή. Ίσως, λοιπόν, ο καλλιτέχνης να είναι εκείνος που επιλέγει να της δώσει χώρο και χρόνο για να εξελιχθεί.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Δημήτρης Αντωνόπουλος ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Διερευνά μέσα από τη γλυπτική και την κεραμική την σχέση μεταξύ ύλης και μνήμης, αποσύνθεσης και μεταμόρφωσης. Πειραματίζεται με υλικά και διαδικασίες που αφήνουν ίχνη, αποτυπώματα και κενά, εξετάζοντας πώς η ύλη μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου και πώς η παρουσία διατηρείται ακόμη και μέσα από την απουσία.
Απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών, αναπτύσσει μια εικαστική πρακτική που αναζητά όσα παραμένουν και όσα χάνονται, μέσα από τις μεταμορφώσεις της ύλης.
About Author
