Ο Νίκος Χαβιαράς είναι Θεατρολόγος, Σκηνοθέτης, Performer και Συγγραφέας Παιδικών Παραστάσεων. Την ευκαιρία να τον συναντήσουμε και να συνομιλήσουμε μαζί του μάς έδωσε η δράση ευαισθητοποίησης σε θέματα ψυχικής υγείας με τίτλο “Πίσω από τις σιωπές” που θα παρουσιαστεί την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2025 στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου.
Συνέντευξη στην Ευρυδίκη Κοβάνη
Πώς γεννήθηκε η ιδέα της παράστασης «Πίσω από τις Σιωπές»;
Η ιδέα της παράστασης γεννήθηκε από τα στελέχη του Κέντρου Κοινότητας με Παράρτημα Ρομά Δήμου Ρόδου, που ως κοινωνικοί επιστήμονες αναζητούν να αναδείξουν βιωματικές ιστορίες και κοινωνικά ζητήματα που συχνά μένουν στο περιθώριο.
Η κοινωνική λειτουργός και φίλη μου Γεωργία Πιπίνου, ήταν εκείνη που πρότεινε να αναλάβω εγώ τη δραματοποίηση, γνωρίζοντας τόσο την θεατρολογική μου κατάρτιση όσο και την πολυετή εμπειρία μου στη χρήση της τέχνης ως εργαλείο έκφρασης και ενδυνάμωσης.
Για οκτώ χρόνια εργάστηκα σε Κέντρο Διημέρευσης Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, όπου αξιοποίησα την Δραματοθεραπεία στην καθημερινή πράξη. Αργότερα, στο μεταπτυχιακό μου στο Αρχαίο Θέατρο (εκπαιδευτικές και φιλολογικές προσεγγίσεις) εμβάθυνα στη θεραπευτική διάσταση της θεατρικής τέχνης.
Η διπλωματική μου εργασία, μια μελέτη περίπτωσης για τη θεραπευτική χρήση της μάσκας, παρουσιάστηκε τόσο στο Ερασιτεχνικό Φεστιβάλ Νοτίου Αιγαίου όσο και στο Κατάλυμα της Αγγλίας στη Ρόδο για τον Σύλλογο Αρχιτεκτονικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Έτσι, όταν τέθηκε το ερώτημα πώς μπορούν να δοθούν φωνή και σκηνικός χώρος σε όσα συνήθως μένουν στη σιωπή, η Γεωργία θεώρησε —και εγώ με χαρά συμφώνησα— ότι η δική μου διαδρομή, που συνδυάζει την τέχνη με την κοινωνική ευαισθησία, θα μπορούσε να υπηρετήσει ουσιαστικά αυτό το εγχείρημα.
Γι’ αυτό και το «Πίσω από τις Σιωπές» δεν είναι απλώς μια παράσταση· είναι ένα φυσικό επακόλουθο της πορείας μου και των συνεργασιών μας.
Τι ακριβώς θα παρακολουθήσουμε;
Θα δούμε ένα θεατρικό δρώμενο που κινείται ανάμεσα στην ποίηση, τη βιωματική αφήγηση και την ειλικρινή σωματική έκφραση. Οι ιστορίες ζωντανεύουν μέσα από μια σύνθεση κειμένου, μουσικής και εικόνας, όπου η σιωπή αποκτά δική της υπόσταση.
Δεν πρόκειται για μια παράσταση με την κλασική έννοια, αλλά για έναν χώρο συναισθηματικής συνάντησης. Βλέπουμε ανθρώπους να μοιράζονται όσα συνήθως αποφεύγουν να ειπωθούν, μέσα από ένα σκηνικό περιβάλλον που δίνει φωνή σε ό,τι είναι κρυμμένο—στον φόβο, την ευαλωτότητα, αλλά και στη δύναμη της ανθρώπινης εμπειρίας.
Σε ποιο κοινό απευθύνεται το δρώμενο;
Απευθύνεται σε όλους, σε εκπαιδευτικούς, φοιτητές, ανθρώπους που εργάζονται σε κοινωνικές δομές, σε γονείς, εφήβους, αλλά και σε όσους χρειάζονται μια καλλιτεχνική εμπειρία που θα τους συγκινήσει και θα τους φέρει πιο κοντά στη δική τους εσωτερική αλήθεια. Δεν απαιτείται προηγούμενη επαφή με το θέατρο· απαιτείται μόνο διάθεση για ακρόαση—των άλλων αλλά και του εαυτού.
Γιατί κάποια ζωτικά θέματα της κοινωνίας μας παραμένουν στη σιωπή και τι θα μπορούσε να γίνει για αυτό;
Πολλά κοινωνικά θέματα παραμένουν στη σιωπή επειδή αγγίζουν βαθιές φοβίες: τον στιγματισμό, τη ντροπή, την έκθεση, την αποδοχή του ευάλωτου. Ειδικά σε μικρές κοινωνίες, η ανάγκη «να μη φαινόμαστε» συχνά υπερτερεί της ανάγκης να πούμε την αλήθεια μας. Έτσι γεννιούνται τα ταμπού.
Αυτό που μπορεί να γίνει είναι η δημιουργία ασφαλών χώρων έκφρασης — στην εκπαίδευση, στις κοινωνικές δομές, στις καλλιτεχνικές δράσεις. Χώρων όπου επιτρέπεται να μιλήσουμε χωρίς φόβο κριτικής. Το θέατρο, ειδικά το βιωματικό θέατρο και η δραματοθεραπευτική προσέγγιση, μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για αυτήν την απελευθέρωση.
Πώς η τέχνη και ειδικά το θέατρο βοηθάει στην ευαισθητοποίηση και διαμόρφωση του κοινού;
Το θέατρο δεν λέει απλώς· βιώνεται. Και ό,τι βιώνεται, μας αγγίζει βαθύτερα.
Η σκηνή προσφέρει μιαν ασφαλή «απόσταση»: βλέπουμε κάποιον άλλον να ζει κάτι δύσκολο, και αυτό μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτό χωρίς φόβο. Μπαίνουμε στη θέση του άλλου, ασκούμαστε στην ενσυναίσθηση, ακούμε πράγματα που ίσως δεν θα αντέχαμε σε μια προσωπική συνομιλία.
Έτσι, το θέατρο δεν διαμορφώνει μόνο σκέψη· διαμορφώνει συναίσθηση. Και η συναίσθηση είναι εκείνη που οδηγεί τελικά στην κοινωνική αλλαγή.
Τι προκλήσεις έχει για εσάς η σκηνοθεσία αυτής της παράστασης;
Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η ισορροπία ανάμεσα στο βαθιά προσωπικό και στο συλλογικό. Πώς δίνεις χώρο σε κάθε ιστορία να αναπνεύσει χωρίς να χαθεί η συνοχή του δρώμενου; Πώς επιτρέπεις στους ερμηνευτές να εκτεθούν με ασφάλεια;
Επιπλέον, ένα έργο που στηρίζεται στις σιωπές, στις αποχρώσεις και στην μη λεκτική έκφραση απαιτεί υψηλό επίπεδο συναισθηματικής επίγνωσης και σκηνικής αλήθειας. Αυτό σημαίνει λεπτό χειρισμό, εμπιστοσύνη και συνεχείς διεργασίες.
Παράλληλα όμως, αυτή η δυσκολία είναι και η ομορφιά του εγχειρήματος: η δημιουργία ενός σκηνικού κόσμου όπου το άρρητο γίνεται κοινή εμπειρία.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΧΑΒΙΑΡΑΣ
Γεννήθηκε στη Ρόδο το 1976. Είναι απόφοιτος του Goldsmiths College, University of London, με πτυχίο στις Θεατρικές Τέχνες και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων:
— στο Performance Making και
— στο Αρχαίο Θέατρο – Εκπαιδευτικές και Φιλολογικές Προσεγγίσεις του Πανεπιστημίου Αιγαίου
Παράλληλα, βρίσκεται στο τρίτο εξάμηνο του τρίτου μεταπτυχιακού του με αντικείμενο Μοντέλα Παρέμβασης στην Ειδική Αγωγή.
Έχει επίσης παρακολουθήσει εξειδικευμένο σεμινάριο στην Ειδική Αγωγή, καθώς και επιμόρφωση στην Παιγνιοθεραπεία.
Για οκτώ συναπτά έτη εργάστηκε ως θεατρολόγος σε Κέντρο Διημέρευσης στη Ρόδο, όπου έγραψε και πρωταγωνίστησε σε τέσσερις θεατρικές παραστάσεις. Τον τελευταίο χρόνο υπηρετεί στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση ως θεατρολόγος σε Δημοτικά Σχολεία του νησιού.
Έχει γράψει και σκηνοθετήσει δύο παιδικές παραστάσεις:
— «Οι Ξεχασμένοι Καλικάντζαροι» (2023)
— «Οι Περιπέτειες του Αστερισμού Δ και των Φίλων του» (2025)
About Author
