Μήνας: Φεβρουάριος 2018

Σεμινάριο για την εκπαίδευση της φωνής

Σεμινάριο για την εκπαίδευση της φωνής

«Η εκπαίδευση της φωνής εφόδιο αποτελεσματικής επικοινωνίας»

Ο στόχος του σεμιναρίου είναι αρχικά η εκμάθηση τεχνικών χρήσης της φωνής, ώστε να αποφεύγεται η καταπόνηση και η λανθασμένη χρήση της, με αποτέλεσμα πλήθος προβλημάτων. Παροδικών (κόπωση, βράχνιασμα) ή και χρόνιων (κάλοι – πολύποδες φωνητικών χορδών).

Ένας άλλος στόχος είναι η συνειδητή χρήση του τρόπου που μιλάμε, με επιδίωξη έναν πιο ζωντανό κι εκφραστικό λόγο, άρα πιο αποτελεσματική επικοινωνία.

Απώτερος σκοπός αυτής της επιμόρφωσης είναι να παρέχει τα εφόδια και τις τεχνικές οι οποίες θα ενδυναμώσουν το άτομο που τις χειρίζεται, ώστε να έχει μια δυναμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση παρουσία στον επαγγελματικό τομέα. Επίσης να εξαλείψει τις αναστολές και την αμηχανία που έχει κάποιος, όταν μιλά μπροστά σε ένα ακροατήριο άγνωστων ανθρώπων.

Ο γεμάτος νευρικότητα, άγχος και τρακ επαγγελματίας έχει το «λόγο» ως εργαλείο της δουλειάς του, αλλά και ο υποψήφιος για μία θέση εργασίας που με τρεμάμενη φωνή, μάτια καρφωμένα στο πάτωμα και ιδρωμένα χέρια, απαντά στις ερωτήσεις της συνέντευξης, μπορεί, με τις κατάλληλες τεχνικές, να μετατραπεί σε έναν προικισμένο με θετική ενέργεια και αυτοπεποίθηση, ανταγωνιστικό επαγγελματία ομιλητή!

Εφαρμόζεται στον προφορικό λόγο, είτε ως ανάγνωση, είτε στην καθημερινή αυθόρμητη ομιλία.

Απευθύνεται σε ανθρώπους οι οποίοι έχουν τη «ρητορική» ως κύριο αντικείμενο της δουλειάς τους και άρα η φωνή είναι το βασικό εργαλείο τους (Δάσκαλοι, Δικηγόροι, Ξεναγοί, Δημοσιογράφοι, Παρουσιαστές). Αλλά και σε καθέναν που θέλει να κάνει τη φωνή του εργαλείο επαγγελματικής και προσωπικής επιτυχίας!

3, 7, 10 Μαρτίου 2018 στο Οικονομικό Επιμελητήριο
Διοργάνωση «Άρωμα Αιγαίου»
Υπεύθυνη και εισηγήτρια Ζωή Κοκκαλά
Συμμετοχές- Πληροφορίες
6946312573

Η Ζωή Κοκκαλά γεννήθηκε στον Πειραιά. Έκανε σπουδές πιάνου, απ’ όπου αποφοίτησε με πτυχίο το 1998 στο Σύγχρονο ωδείο Αθήνας και κλασικού τραγουδιού στο ίδιο ωδείο, στην τάξη του Γιώργου Ζερβάνου απ’ όπου πήρε δίπλωμα με βαθμό «Άριστα Παμψηφεί» το 2002. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια πιάνου, μονωδίας, παιδαγωγικής του πιάνου (το 1996 με την κ. Έφη Αγραφιώτου) Μουσικής ερμηνείας (το 2000 με τον κ. Γιώργο Χατζηνίκο) και διεύθυνσης σχολικής και παιδικής χορωδίας (το 2014 με τον κ. Νίκο Ευθυμιάδη). Έχει εμφανιστεί σε πολλές μουσικές εκδηλώσεις σε συναυλιακούς χώρους και σε μουσικές σκηνές της Αθήνας. Έχει εργαστεί ως καθηγήτρια ορθοφωνίας, κλασικού και σύγχρονου τραγουδιού σε ωδεία της Αθήνας και από το 2004 ζει και διδάσκει στη Ρόδο, στο ωδείο CORELLI και στο παράρτημα Ελληνικού Ωδείου στη Ρόδο. Επίσης, στο διάστημα 2004-2013 δίδαξε στο ωδείο του πολιτιστικού οργανισμού του δήμου Ρόδου. Το 2009 πραγματοποίησε σεμινάριο ορθοφωνίας για φοιτητές του παιδαγωγικού τμήματος δημοτ. εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Αιγαίου, στα πλαίσια του μαθήματος θεατρικής αγωγής. Το Νοέμβριο του 2014 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ορθοφωνία, φωνητική τοποθέτηση και αγωγή λόγου, στα πλαίσια του προγράμματος ταχύρυθμης εκπαίδευσης ξεναγών, που πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο. Τον Ιανουάριο του 2016 επιμελήθηκε την επιμόρφωση αγωγής λόγου, διάρκειας 16 ωρών, ομάδας στελεχών, εκπαιδευτών ενηλίκων, και πανεπιστημιακών δασκάλων στην Αθήνα (σε ιδιωτική βάση). Τον Ιανουαριο του 2017 επιμελήθηκε την επιμόρφωση αγωγής λόγου στους παραγωγούς του ραδιοφωνικού σταθμού «Λυχνάρι» στη Ρόδο, σε συνεργασία με το ωδείο corelli. Διδάσκει σε ιδιωτική βάση άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με τη χρήση της ομιλούσας φωνής, πολιτικούς, εκπαιδευτικούς κλπ. Από το 2006 έως και το 2009 συνεργάστηκε με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρόδου, ως υπεύθυνη του τμήματος φωνητικής-ορθοφωνίας των θεατρικών εργαστηρίων. Αποτέλεσμα της δουλειάς αυτής ήταν η παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ «Αχ βρε παλιομισοφόρια» το Μάιο του 2009 σε διδασκαλία και επιμέλεια δική της. Είχε συμμετοχή σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, σε νησιά όπως η Σύμη (Φεστιβάλ Σύμης) και η Νίσυρος. Στη Ρόδο είχε συμμετοχή σε παραστάσεις όπως αφιέρωμα στο Lorca,(2006), «Οι Έλληνες συνθέτες συναντούν τη Δωδεκανησιακή παράδοση (2007), εκδήλωση για την παγκόσμια μέρα ποίησης στο διεθνές κέντρο λογοτεχνών το 2007, «100 χρόνια ελληνικής οπερέτας» (σε συνεργασία με το σπίτι της Ευρώπης (2009), Phantom of the opera (Απρίλιος 2011), παράσταση με τίτλο «Από τον Αττίκ στον Σουγιούλ» (Ιανουάριος 2013), «μουσικό ταξίδι από τον 19ο στον 21ο αιώνα» (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Μάιος 2014) , «μουσικές διαδρομές στη Νύμφη του Αιγαίου»-(Σύμη 2015). Το διάστημα 2006-2013, σε συνεργασία με ηθοποιό, επένδυσε μουσικά παραστάσεις δραματοποιημένων παραμυθιών, σε παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία, δημοτικά σχολεία.

«Έξω χιονίζει» του Σάκη Σερέφα

Ἔξω χιονίζει
Σάκης Σερέφας
ἐκδόσεις ΠΟΛΙΣ – 2016

Γράφει ο Αυγουστίνος Τσιριμώκος

Ὁ Σάκης Σερέφας εἶναι μιὰ ξεχωριστὴ περίπτωση δημιουργοῦ. Πολυγραφότατος —ὅταν ἐκδόθηκε τὸ συγκεκριμένο βιβλίο εἶχε ἤδη στὸ ἐνεργητικό του ἄλλα 57 (!), καὶ ὄχι μόνο πεζογραφίας, ἀλλὰ καὶ ποίησης, θεάτρου, μελετῶν, μεταφράσεων καὶ ἀνθολογιῶν— πολυβραβευμένος (τιμήθηκε μεταξὺ ἄλλων μὲ τὸ βραβεῖο «Κάρολος Κοὺν» τὸ 2007 γιὰ τὸ θεατρικὸ ἔργο του «Μάμ», μὲ τὸ βραβεῖο τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ τὴν ἴδια χρονιὰ γιὰ τὸ θεατρικό του «Αποστολὴ στὸν πλανήτη Γῆ» καὶ μὲ τὸ Κρατικὸ Βραβεῖο Παιδικοῦ Λογοτεχνικοῦ Βιβλίου τὸ 2013 γιὰ τὸ βιβλίο του «Δρόμο παίρνω δρόμο ἀφήνω»), μὲ λεπτὸ σαρκαστικὸ καὶ αὐτοσαρκαστικὸ χιοῦμορ, βρίσκεται ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια στὴν πρώτη γραμμὴ τῆς νεότερης γενιᾶς δημιουργῶν τῆς Θεσσαλονίκης.
Ἔχοντας διαβάσει κάποια ἀπὸ τὰ πολλὰ βιβλία του, μπορῶ νὰ διακρίνω ἀπὸ τὸ στύλ του δύο ξεχωριστὰ γνωρίσματά του: τὴν ἐμμονή του μὲ τὸ φαγητό καὶ τὸ πάθος του γιὰ γνώσεις ποὺ οἱ ἀγγλοσάξονες τὶς χαρακτηρίζουν trivial. Ἀπὸ αὐτὲς τὶς τελευταῖες ἔχει, κατὰ τὰ φαινόμενα, πολὺ μεγάλο ἀπόθεμα —φαντάζομαι νὰ ἔχει τὸ γραφεῖο του ἢ τὸ δωμάτιο ποὺ δουλεύει, τέλος πάντων, γεμάτο μὲ μπλοκάκια σημειώσεων μὲ καταχωρισμένες τέτοιες γνώσεις, ὅπως ὅτι σὲ κάθε ἄνθρωπο ἡ ἀπόσταση ἀπὸ τὸν ἀγκώνα μέχρι τὸν καρπὸ τοῦ χεριοῦ εἶναι ἴση μὲ τὸ μῆκος τῆς πατούσας του (ναί, ἀληθεύει καὶ μὴ βγάζετε τὰ παπούτσια σας νὰ μετρήσετε τὸ χέρι σας μὲ τὴ σόλα τους!) ἢ «κάθε μπανιέρα χωράει μέσα της 150 λίτρα νερό. Κάθε ἐνήλικας ἔχει μέσα του 5 λίτρα αἷμα. Δηλαδὴ μιὰ μπανιέρα χωράει τὸ αἷμα 30 ἀνθρώπων». Δὲν τὸν ἔχω γνωρίσει τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ αὐτὰ τὰ δύο χαρακτηριστικὰ τὸν διακρίνουν σίγουρα.
Τὸ βιβλίο του «Ἔξω χιονίζει» εἶναι ἕνα εἶδος ἀφιερώματος στοὺς ξένους στρατιῶτες ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη στὸ πλαίσιο τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου καὶ χάθηκαν. Εἶναι ἕξι στιγμιότυπα ποὺ τὰ ἀφηγοῦνται ἰσάριθμα ἐκτοπλάσματα, προϊόντα πνευματιστικῆς ἐπίδειξης ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἑκατοστῆς ἐπετείου τοῦ πολέμου τὸ 2014-5, στρατιωτῶν ποὺ ἄφησαν τὰ κόκκαλά τους στὴ νύμφη τοῦ Θερμαϊκοῦ. Ἀλλά, πάνω ἀπ` ὅλα, εἶναι ἕνας ὕμνος στὸν ἄνθρωπο, στὴ γενέτειρά τοῦ συγγραφέα, τὴ Θεσσαλονίκη, καὶ μιὰ γλυκόπικρη ματιὰ στὸν πόλεμο καὶ τὴ ματαιότητα ὄχι μόνο τοῦ ἐφήμερου, ἀλλὰ ὅλων τῶν φθαρτῶν ἀξιῶν.

(Τὸ κείμενο τοῦ ὀπισθόφυλλου)

2015. Συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την έλευση των ξένων στρατιωτών στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι δημοτικές αρχές οργανώνουν μια επετειακή εκδήλωση σε γνωστό κινηματοθέατρο, όπου, με τη μεσολάβηση του μέντιουμ Νίνα, καταφθάνουν από το υπερπέραν και σωματοποιούνται επί σκηνής τα εκτοπλάσματα έξι ξένων στρατιωτών που βρέθηκαν στο μέτωπο της Θεσσαλονίκης πριν από έναν αιώνα.
Ο κάθε ένας καταθιέτει τη δική του μαρτυρία, μέσα από την οποία ζωντανεύει το μουρλό σύμπαν της εποχής εκείνης. Ένα σύμπαν το οποίο περιλαμβάνει: τὸ σαρκοφάγο σκοτάδι μέσα στα αντίσκηνα των φαντάρων, την πρώτη φωτογραφία σέλφι, το υψωμένο φρύδι του Όρσον Ουέλς, ένα πιάτο βραστή γίδα κάπου στο Βαρδάρι, τα φονικά κουνούπια της μαλάριας, δύο ξεκαρδιστικά ανέκδοτα για τα κουνούπια γενικώς, μια μπανιέρα με το αίμα τριάντα φαντάρων, στοχασμούς για την οικονομική κρίση των ημερών μας, έναν ύμνο για την αφανή επέτειο των εκατό χρόνων από την επινόηση του φερμουάρ και της σερβιέτας και του ηλεκτρικού ψυγείου, γουρουνιές ξένων φαντάρων στα μιούζικ χωλ της πόλης, μα και εκρήξεις ερωτοπάθειας, μια περιδιάβαση της ρωσικής ενδοχώρας του 1915 με τρένο, μια ρώσικη συνταγή για το κεφαλόπουλο, ένα μάτι πάνω σε μια κονσέρβα κορνμπίφ σαν ινσταλέισον σε κάποιο πεδίο μάχης έξω από τη Φλώρινα, τη φράση «ο κάθε άνθρωπος είναι το απόρριμμα της εικόνας του», στοχασμούς για τα αποφάγια που αφήνουν οι αποθαμένοι στο ψυγείο τους, εικόνες από τη μεγάλη πυρκαγιά της πόλης στα 1917 σε σκηνοθεσία του Ταραντίνο.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στο ζεστό κινηματοθέατρο, ενώ έξω χιονίζει.
Ποιος χιονίζει;
Ένα πεζογράφημα για την πολυφυλετική Θεσσαλονίκη στη δίνη του Μεγάλου Πολέμου.
Μια αντιηρωική ματιά.

———

Σήμερον Τετάρτην δίδεται ἡ πρώτη ἑσπερὶς τοῦ Δοὸρ λὲ Μπλάνκ, τοῦ περιφήμου αὐτοῦ μάγου, ὑπνωτιστοῦ καὶ πνευματιστοῦ.
Ἡ παράστασις προμηνύεται ἔξοχος καὶ λαμπρά, λαμβανομένου ὑπ’ ὄψιν ὅτι πρώτην ἤδη φορὰν παρέχεται εἰς τὸ κοινὸν ἡ μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ ἴδῃ θίασον τελειώτατον εἰς τὸ εἶδος αὐτὸ καὶ κατέχοντα πλουσιώτατα ὑλικὰ καὶ σκηνοθεσίαν πολυτελεστάτην. Ἐν τῷ προγράμματι, πλὴν τοῦ κ. Δοὸρ λὲ Μπλάντ, ἀπολαύσαντα ἤδη γενικῆς ἐκτιμήσεως, θὰ περιλαμβάνεται καὶ τὸ νέον μέδιουμ τῆς Σουλτάνα Χανούμ, ἀπαράμιλλος καλλιτέχνις, ἡ τὰ πάντα βλέπουσα, ἡ ἀποκαλύπτουσα τὸ μέλλον μετὰ καταπληκτικῆς βεβαιότητος καὶ τῆς ὁποίας αἱ προρρήσεις πάντοτε πραγματοποιοῦνται. Πρέπει νὰ ἴδῃ τις ἰδίοις ὄμμασιν, ἵνα πιστεύσῃ.
Εἰς τὸν θίασον περιλαμβάνονται ἀκόμη ἡ μὶς Ζοσέτ, ξυλοφωνὶστ πρώτης τάξεως, καὶ ἡ Λ. Οὔνγ Φόο, ἡ Βιεννέζα, αἵτινες διὰ τῆς τέχνης των ἀνεστάτωσαν τοὺς Παρισίους.
Συνιστῶμεν εἰς τὸ κοινόν νὰ ἐνοικιάσῃ ἐκ τῶν προτέρων θέσεις ἐν τῷ «Θεάτρῳ Ἑνώσεως», ἕνεκα τῆς προμηνυομένης μεγάλης συρροῆς.

(Διαφημιστικὴ καταχώριση στὴν ἐφημ. Ἔθνος τῆς Θεσσαλονίκης, φ. 28, 1-12-1910)

——-

Α.
― Πώς σου φάνηκε;
― Μέτριο. Δηλαδή, όλο κι όλο το σκοτάδι τον τρόμαξε τον Richard σε αυτόν τον πόλεμο; Νήπιο ήταν;
― Βρε μωρό μου, με τη μεταφυσική έννοια το εννοούσε το σκοτάδι, την υπαρξιακή, πώς να σ’ το πω…
― Ε, καλά, ας σφυρίζανε τίποτα σφαίρες από γύρω του και θα σου ‘λεγα εγώ ποὺ θα τα ‘βαζε τα υπαρξιακά του.
― Μην είσαι τόσο σκληρός. Θα μου πάρεις πατατάκια;

Β.
― Το είδες τι χλωμό που έδειχνε το παλικάρι;
― Εκτόπλασμα ήταν, τι περίμενες να έχει, μαγουλάκια;
― Πάντως, λέω, τι περάσανε κι αυτά τα έρημα εδώ στα ξένα, ε;
― Ε, όχι σαν κι εκείνα που τραβήξανε οι δικοί μας στην Κορυτσά και στη Χιμάρα. Εκείνος ήτανε αληθινός πόλεμος. Μου έχει πει ιστορίες εμένα ο παππούς μου…
― Λες να χιονίζει ακόμα έξω;
― Εμ, δεν θα χιονίζει;

——–

Όλες οι κυψελίδες όλων των κηρυθρών σε όλα τα μελίσσια του κόσμου έχουν 6 πλευρές.
Όλοι οι σπόροι ροδιού μέσα σε όλα τα ρόδια του κόσμου έχουν 6 πλευρές.
Όλες οι νιφάδες χιονιού σε όλες τις χιονοπτώσεις του κόσμου έχουν 6 πλευρές.

το χιόνι πέφτει

1–6: Richard Johnson, John Smith, Achille Breton, Pietro Loretti, Nikita Smirnov, Bambalam.

το χιόνι πέφτει και λιωνει

Λιώνουν οι πόνοι και ξεκαρδίζονται.
Λιώνουν τα χάδια και ξεκορμίζονται.

Λιώνουν οι μέρες και ξενυχτώνονται.
Λιώνουν οι λογάδες και ξελιγώνονται.

Λιώνουν οι λέξεις και ξαναφλέγονται.
Λιώνουν οι ιστορίες και ξαναλέγονται.

το χιόνι πέφτει

Ο θεατής της τρίτης σειράς τινάζει τις νιφάδες από τα μαλλιά του και χάνεται στο σκοτάδι.

Συνέντευξη της Marie D.

Συνέντευξη της Marie D.

Υπήρξε η σύντροφος του Ντέμη Ρούσσου τα τελευταία είκοσι ένα χρόνια της ζωής του. Η  Marie D. μας μιλάει για τη σχέση της με τον μεγάλο σταρ και για το δικό της πνευματικό  ταξίδι.

 

Πώς και πότε γνωριστήκατε με τον Ντέμη Ρούσσο;

Συναντηθήκαμε στην πόλη μου, στο Παρίσι, μια πόλη που ο Ντέμης αγαπούσε πολύ και την επισκεπτόταν τακτικά για να ψωνίζει ρούχα – είναι γνωστό ότι λάτρευε τη μόδα – αλλά και για να αλλάζει  εντυπώσεις και γεν ικά να εμπνέεται. Η γνωριμία μας έγινε στο σπίτι ενός κοινού φίλου από τον Λίβανο. Ήταν αυτό που λέμε «κεραυνοβόλος έρωτας». Μια καρμική συνάντηση. Είχαμε και οι δύο άλλους συντρόφους τότε. Ο Ντέμης ήταν παντρεμένος με μία Αμερικανίδα, αλλά δεν ένιωθε ικανοποιημένος από τον γάμο του γιατί δεν τον γέμιζε ο μηχανιστικός χαρακτήρα της κουλτούρας της, χρειαζόταν κάτι πιο ζεστό. Είχα κι εγώ μία σχέση που τη διέκοψα αμέσως μετά τη γνωριμία μας. Πολύ γρήγορα αποφασίσαμε να ζήσουμε μαζί. Το σπίτι μου, ένα μικρό παριζιάνικο διαμέρισμα, του φάνηκε ακατάλληλο. Μόλις το είδε, με τον πληθωρικό του τρόπο αναφώνησε: «δε μπορούμε να μείνουμε εδώ, είναι πολύ μικρό. Μάζεψε τα πράγματά σου και φύγαμε!» Όσο τρελό κι αν ακούγεται, το έκανα αμέσως. Τόσο  σίγουρη ήμουν ότι αυτός ο άντρας ήταν το πεπρωμένο μου κι ότι έπρεπε να τον ακολουθήσω οπουδήποτε για να μας δώσω την ευκαιρία να είμαστε μαζί. Έτσι βρέθηκα και στην Ελλάδα.

Δικαιωθήκατε στη συνέχεια γι’ αυτή σας τη σιγουριά;

Βεβαίως. Η σχέση μας αποδείχθηκε από τις πιο συναρπαστικές εμπειρίες της ζωής μου. Αν και δεν ήταν πάντα εύκολα τα πράγματα. Είχαμε και οι δύο ισχυρό χαρακτήρα και αρκετές ιδιοσυγκρασιακές διαφορές. Ειδικά στην αρχή, αυτό έκανε τη σχέση μας έντονη έως και εκρηκτική. Με τον καιρό, κατάλαβα ότι ο καλύτερος τρόπος ήταν να μην τον κοντράρω, αλλά να αποχωρώ, να δίνω χώρο και χρόνο για… να ηρεμήσουν τα πάθη και να επανέρχομαι όταν έχει αποκατασταθεί η γαλήνη. Γενικά, κοντά του χρειάστηκε να αναπτύξω αρετές όπως μεγάλη υπομονή, αγάπη και αφοσίωση. Για είκοσι ένα ολόκληρα χρόνια δεν ήμουν μόνο η γυναίκα του, ήμουν και ο πιο στενός του συνεργάτης, η προστασία και η ασπίδα του απέναντι σε κάθε τι κακόβουλο στο οποίο μοιραία εκτίθετο. Δεδομένου ότι από τη φύση μου είμαι μάλλον χαμηλών τόνων, οι ρόλοι που ανέλαβα κοντά του δεν μου ήταν πάντα εύκολοι. Από την άλλη πλευρά, δε συναντάς συχνά ανθρώπους με το δικό του βεληνεκές. Οπότε θεωρώ τεράστια τύχη αυτό το ταίριασμα.

Τύχη από ποια πλευρά;

Καταρχήν, τη ρομαντική. Ακόμα κι αυτό βέβαια, είχε τα ρίσκα του. Ήμουν ερωτευμένη με ένα είδωλο, έναν ροκ σταρ που όλοι τον λάτρευαν – και κυρίως οι γυναίκες. Ένας τέτοιος  καλλιτέχνης ανήκει σε όλο τον κόσμο, ανήκει στο κοινό του. Αυτό δεν αλλάζει, οφείλεις να το αποδεχθείς. Υπήρχαν περιπτώσεις που μπροστά στα μάτια μου τον πλησίαζαν νεαρές κοπέλες και του έδιναν το τηλέφωνό τους, καθόλου αθώα. Όσο υπεράνω κι αν ήμουν, εκνευριζόμουν. Όμως μ’ έκανε ο ίδιος να νιώθω ασφάλεια, μου έλεγε «δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς» κι έτσι με τον καιρό χαλάρωσα κι άλλωστε από ένα σημείο κι έπειτα ήταν υπόδειγμα πιστότητας. Από την άλλη ήταν τόσες οι χαρές, το ενδιαφέρον, η συναρπαστική ζωή που βίωνα μαζί του, οι γνωριμίες με τόσο σημαντικούς ανθρώπους – και δεν εννοώ σημαντικούς από πλευράς διασημότητας αλλά από πλευράς ουσίας – που πραγματικά θεωρώ ότι υπήρξα ευλογημένη.

Από τη δική του πλευρά σε τι τον ωφέλησε η γνωριμία σας;

Νομίζω ότι τον βοήθησα να ανακαλύψει την πιο πνευματική του πλευρά. Όταν τον γνώρισα ήταν βυθισμένος στην ύλη, πολύ βαθιά. Όμως μέσα του υπήρχαν σημαντικά πνευματικά στοιχεία που στη συνέχεια αναδύθηκαν. Ήταν εξαιρετικά διαισθητικός και ευαίσθητος, μια προχωρημένη ψυχή.

Τι αγαπούσε πιο πολύ, τι τον δελέαζε;

Έχουν ακουστεί πολλά για τις ρολς-ρόϋς, τις κελεμπίες, τις υπερβολές του. Ο Ντέμης ήταν ένα μεγάλο παιδί. Στην ουσία, δύο ήταν οι μεγάλες του αγάπες: το φαγητό και τα ρούχα. Επίσης ήταν πολύ δοτικός και τρυφερός με την οικογένειά του, τα παιδιά του, τους φίλους του.

Ήταν ένας σταρ με παγκόσμια ακτινοβολία. Πόσο international και πόσο ελληνική ήταν η νοοτροπία και ο χαρακτήρας του;

Ήταν και τα δύο σε κάποιο βαθμό. Αλλά φυσικά, ήταν κυρίως έλληνας. Ειδικά μάλιστα όταν βρισκόμασταν στην Ελλάδα, γινόταν πιο έλληνας απ’ όλους – ενώ στο εξωτερικό γινόταν διεθνής.

Πώς αντιμετώπιζε τη δουλειά του;

Η τελειομανία του ήταν κάτι το παροιμιώδες. Χρειαζόσουν πολύ γερά νεύρα για να αντέξεις την ένταση που υπήρχε στις δημιουργικές φάσεις. Ήμουν η πιο στενή του συνεργάτης και το γνωρίζω πολύ καλά, από πρώτο χέρι.

Ζήσατε είκοσι ένα χρόνια μαζί, έως το τέλος του. Σας λείπει;

Και ναι και όχι. Μου λείπει η φυσική του παρουσία, αλλά και δεν μου λείπει, γιατί τον αισθάνομαι πάντα κοντά μου. Σε κάποιο επίπεδο επικοινωνούμε ακόμα. Κι αυτό δεν θα πάψει ποτέ. Σας μιλώ τώρα γι’ αυτόν, διότι ξέρω ότι μου το επιτρέπει κι ότι το θέλει.

Ακολουθείτε ένα πνευματικό δρόμο. Μπορείτε να μου πείτε ποιος είναι αυτός;

Δεν είναι κάποια θρησκεία. Οι θρησκείες έχουν κάνει περισσότερο κακό παρά καλό με τον φανατισμό τους. Με απλά λόγια, πιστεύω ότι όλοι ερχόμαστε εδώ, στη γη, με κάποιο σκοπό που η ψυχή μας έχει προαποφασίσει, με κάποια ιδιαίτερη αποστολή. Οι εμπειρίες μας βοηθούν να αναπτυχθούμε και να την φέρουμε εις πέρας.

Ποια είναι λοιπόν η δική σας αποστολή στη ζωή;

Να είμαι ευτυχισμένη.

Ποια ήταν η αποστολή του Ντέμη;

Να δίνει χαρά στους ανθρώπους. Και ήταν κάτι που κατάφερε να το κάνει, γι’ αυτό και έφυγε ολοκληρωμένος.

Συνέντευξη στην Ευρυδίκη Κοβάνη