Συμιακό Θέατρο: 42 Χρόνια στην Τροχιά του Αληθινού
Γράφει ο Νίκος Κωνσταντινίδης, Πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Δωδεκανησιακών Παροικιακών Σωματείων Ρόδου.
Το νήμα της μνήμης δεν ξετυλίγεται με χρονόμετρα, παρά μόνο με το ακατάλυτο σημάδι που αφήνει ο άνθρωπος στον άνθρωπο, εκεί όπου το παρελθόν συναντά το παρόν σε μια διαρκή συνομιλία.
Τι είναι αυτό που μετατρέπει μια ερασιτεχνική ομάδα σε έναν ζωντανό οργανισμό, ικανό να νικά τον χρόνο και να γεμίζει ασφυκτικά τις πλατείες, αψηφώντας κάθε άλλη εγκόσμια προτεραιότητα;
Το Συμιακό Θέατρο ξεπερνά τα όρια ενός απλού καλλιτεχνικού σχήματος. Μοιάζει περισσότερο με μια μυστική συμφωνία, μια διαδρομή τεσσάρων δεκαετιών και πλέον που ξεκινά από τη Ρόδο και καταλήγει στη Σύμη, χαρτογραφώντας με τρόπο μοναδικό το ήθος της μεγαλύτερης δωδεκανησιακής παροικίας της Ρόδου.
Ο Μανώλης Αντωνόγλου βρίσκεται στο επίκεντρο αυτού του μυστηρίου. Φέροντας το προσωνύμιο «ο Μανώλης της Σούλας», κουβαλά στους ώμους του την ευθύνη της καταγωγής και τον επίμονο μόχθο του δημιουργού. Σκηνοθέτης, συγγραφέας, ερμηνευτής, μετουσιώνει τον κάματο της πρόβας σε μια κοινωνική προσφορά, αναζητώντας το γέλιο ως αντίβαρο στη μοναξιά.
Από το 1985, η πορεία του αποδεικνύει πως το συμιακό ιδίωμα, αυτή η αριστοφανική γλώσσα, παραμένει μια πηγή που αρνείται πεισματικά να στερέψει.
Το γέλιο λειτουργεί ως μια πράξη θάρρους· είναι ο τρόπος μας να αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι, όταν αυτό προσπαθεί να καταπιεί το φως και τη χαρά. Σε καιρούς που η απάθεια συχνά κυριαρχεί, το Συμιακό Θέατρο καθιστά το γέλιο μια ιερή υπόθεση.
Η πρόσφατη εικόνα, την βραδιά του τελικού Μουντιάλ, της Μεσαιωνικής Τάφρου, ασφυκτικά γεμάτης ακόμα και μια βραδιά που η παγκόσμια προσοχή στρεφόταν αλλού· εκείνη η κοσμοπλημμύρα προσέφερε την απόλυτη επιβεβαίωση πως ο κόσμος διψά για τη ζωντανή επαφή, για μια αλήθεια που δεν κλείνεται σε οθόνες.
Η μαζική προσέλευση ήταν ένδειξη εκτίμησης προς τους ηθοποιούς και η ανεπίσημη επικύρωση ότι η ανάγκη για γέλιο, για συνύπαρξη και για την αναγνώριση των δικών μας ανθρώπων, υπερκεράζει κάθε παγκόσμιο θέαμα.
Σε εκείνα τα καθίσματα, κάτω από τον ροδίτικο ουρανό, το κοινό παρακολουθούσε ένα έργο και ταυτόχρονα συμμετείχε σε μια τελετουργία που ενώνει τους Συμιακούς της διασποράς με την ίδια την ιστορία του τόπου τους.
Ο Σωτήρης Ζουρούδης, ως μακροβιότερος πρόεδρος του «Γλαύκου», αλλά και τα νεότερα μέλη της ομάδας, επωμίζονται το βάρος της ταυτότητάς μας. Η συνύπαρξή τους επί σκηνής προβάλλει μια εικόνα ομαδικότητας, έναν ευγενή πρωταθλητισμό αγάπης, όπου η ατομική επιθυμία υποτάσσεται στο κοινό όφελος.
Η δράση τους ξεφεύγει από τα στενά όρια της σκηνής. Το «Συμιακό Σπίτι» αποτελεί μια έμπρακτη απόδειξη της προσπάθειάς τους να διασώσουν τον ιστορικό μας πλούτο. Ως πρόεδρος της Ομοσπονδίας, βλέποντας αυτό το έργο, διακρίνω μια βαθιά συνέπεια. Η φροντίδα τους για τον αδύναμο, τον φοιτητή, τον συνάνθρωπο που δοκιμάζεται, είναι εκείνη η αθέατη πτυχή που προσδίδει στο Συμιακό Θέατρο τη δική του, ξεχωριστή αξία.
Προς τον Μανώλη Αντωνόγλου, τον Σωτήρη Ζουρούδη και κάθε μέλος αυτής της ξεχωριστής οικογένειας, στρέφουμε το βλέμμα μας με την πιο καθαρή εκτίμηση. Η προσφορά τους κερδίζει τον σεβασμό και την αγάπη μας, αναδεικνύοντας τους ως πραγματικούς οραματιστές που φωτίζουν το μονοπάτι της συλλογικής μας συνείδησης.
Όταν η τέχνη απορρέει από την ειλικρινή αγάπη για τον τόπο, η διαδρομή της μέσα στον χρόνο δεν χρειάζεται βεβαιώσεις· έχει ήδη βρει τη θέση της στην αιωνιότητα της συλλογικής μας ψυχής.
About Author
